... اون صحنه ای رو که پواسونار با سرباز آلمانی دوست میشه و میخواد بهش فرانسه یاد بده ، به خاطر دارم. ..فقط این ازش یادم مونده که پدر به یه افسر آلمانی میخواست فرانسه یاد بده و بهش میگفت : بگو من هستم نازی بیشعور 

جالب اینکه در آخر فیلم وقتی فرانسه پیروز شد و آلمانیها شکست خوردند ، این خانواده به سرعت رنگ عوض کرد و این سرباز آلمانی رو که فکر میکرد بتونه به مغازه پواسونار پناه ببره ، با کتک از مغازه بیرون انداختند و تحویل مردم دادند. نگاه اون سرباز آلمانی رو در اون لحظات که با ناباوری به پواسونار زل زده بود فراموش نمیکنم.

بابا شما یه چیزهایی رو به یاد می آرید که مغز آدم سوت می کشه. خیلی جالبه . اتفاقا تنها سکانسی که از این فیلم به یاد من هم مونده همین صحنه ای هست که اون سرباز آلمانی به مغازه پناه می آره. از کل فیلم فقط همین توی ذهن بچگی من مونده . مگه میشه این سکانس رو فراموش کرد ؟ یادمه که مغازه از سطح خیابون پایینتر بود و باید از چند تا پله بالا می رفتی تا به سطح خیابون برسی و این سرباز در حالی که از پله ها بالا می رفت هی پشت سرش رو نیگاه می کرد. چقدر دلم به حالش سوخت. شاید همین یه سکانس به طور ناخودآگاه باعث علاقه من به آلمان و نازی ها شد. نمی دونم باید اساتید روانشناسی نظر بدن . ولی این چیزها در بچگی خیلی روی ذهن آدمیزاد اثر می ذاره.