البته آخرین فیلم کلاسیک که دیده بودم کابیریا و شب هایش بود، و بخاطر تکرار موفقیتش در کسب اسکار توسط -- آنورا: بازخوانی روابط طبقاتی.

در"زن زیبا" هم، مردی ثروتمند زنی فاحشه را برای یک هفته استخدام می‌کرد. ولی آنورا - که تا قبل از اسکارش ندیده بودم- به کابیربا و بعضی کارهای چاپلین نزدیکتر می شد.

 ایدئولوژی و مناسبات اقتصادی و نهادهای اجتماعی باعث می‌شوند که افراد موقعیت خود را در هرم اجتماعی بپذیرند و آن را را طبیعی و بدیهی بدانند. . اما شکسته شدن این چرخه و نقش‌های طبقاتی، همیشه برای تماشاگر سینما جالب و هیجان‌انگیز است.  گاهی که افراد جایگاه خود را در این هرم به چالش می‌کشند و گاهی که یکدیگر را نه در قالب نقش اجتماعی‌، بلکه به‌عنوان انسان می‌بینند. در هر حال سقوط از طبقات بالاتر همیشه دردآور است، سقوط در یک قدمی هدف با نگاه به رایلی در کالین وود 2002- مایرا در پل واترلو- آنورا و دیگران، حتی دردناک‌تر به نظر می‌رسد! برای خودشان که درک جایگاه واقعیشان در نگاه از جایگاهی بالاتر این قدر رقت انگیز می نماید. چه انتظاری از دیگران می شود داشت؟

آخرین فیلم کلاسیکی که دیدم، Kind Hearts and Coronets ، بی ‌ارتباط با موضوع نبود و در واقع خاطره‌اش زنده شد و اشتیاق دوباره دیدنش پیدا شد. هرچند در زمان ما فیلمی مشابه از "دیدی" در چند نقش, پخش شده بود، ولی این که پحش نشده بود، حس نوستالژیک بیشتری دارد. احتمالاً به خاطر داستان و فضای فیلم، طنز خاص آن، بازیگران و سایر عناصر جذابش. و والری هابسن در نقش استلا با جذابیت و وقار خاصش بیاد مانده بود.

این نوشته  نکات جالبی داشت.در پی دوبله شده فیلم؛ به اینجا رسیده بودم. هر چند معمولا دوبله فارسی طنز انگلیسی مطلوب نیست، و دوبله فارسی، کمدی ایتالیایی را  و فرانسوی را هم معمولا، بسیار بهتر از اصل می کرد.

 از "لین" انتخاب هابسن و فیلمهای دیکنزی را دوست دارم. ولی فیلمهای معروفترش برایم از نظر محبوبیت, در حد فیلمهای هیچکاک و رید و لوچ که نام آنها برده شده، است! سلیقه است و البته گاهی هم حالات روحی خاصی هم اثر گذار است. بعنوان مثال- نه بخاطر هراس برچسب "کوته‌فکری" خوردن بلکه "سونات پاییزی" برایم، بطور استثنایی جذاب بود در بین کارهای هر دو برگمان که البته کمی از کارهایشان را دیده ام!