من برای کلیه کسانی که به دوبله مرحوم دوستدار علاقه دارند، احترام قائلم. اما اگر واقع بین باشیم باید بگوئیم که ایشان با گفتن دیالوگ های پس گردنی فراوان و همچنین تهرانیزه کردن جان وین باعث شدند تا شخصیتهایی که این بازیگر استثنایی تاریخ سینما در دوره طولانی کاری خود ساخته است؛ در نزد بینندگان ایرانیش در حد جاهل مسلکان فیلمفارسی ها پائین بیاید.

ایشان اصلا به نوع فیلمی که جان وین بازی می کرد توجه ای نداشت و همه را به فرم شوخ و شنگ، لاقید و طعنه زن دوبله می کرد. صدای او برای فیلمهای شوخی مثل شمال به آلاسکا مناسب است البته اگر دیالوگ های پس گردنی و اصطلاحاتی مثل "زر نزن و شهادتین گفتن" را در آن در نظر نگیریم. آثار کارگردانهای فوق العاده ای مثل جان فورد و هاوارد هاکس با آن شخصیت های نمادین و چند وجهیشان فیلمهای دم دستی و بی ارزشی نبوده اند که دوبلور هر طور که خواسته باشد بتواند آنها را تغییر دهد.

مثلا صحنه ای که جان وین در مردی که لیبرتی والانس را کشت وجود دارد که او برای محبوبش گل کاکتوس کاشته است. این یک حرکت نمادین در جهت نشان دادن شخصیت خشن و منزوی کاراکتر است که جناب دوستدار متاسفانه در اینسرتی که از گل نشان داده می شود می گوید. "زبون مادر شوهره!" آیا مصداق تنزل شخصیت وین نیست؟

مثال دوم را هم بگویم و خلاص: جان وین در اکثر فیلمهایی که با فورد کار کرده به نقش شخصیتی است که بر خلاف آنچه چهره اش نشان می دهد برای مادر و زن و خانواده احترامی درونی قائل است. اما دوبلور محترم با اضافه کردن لغز ها و متلک هایی در هنگام مواجهه با زنان این موضوع را برای باج دادن به تماشاگر برعکس جلوه داده است و اتفاقا همین موضوع باعث شده است که جان وین در میان خانم های سینما دوست ایرانی چندان محبوب نباشد.