درود.

در جایی از اینترنت بر خوردم به مطلبی درباره افت کیفیت فیلمهای ترسناک

 امروزه ، عملاً سینمای وحشت، از رده بقول معروف B-movie به جایگاهی جشنواره ای و هنری رسیده. محتوایش که محدود به نیروهای ماورایی و اجنه نیست، و استادی کارگردانان وحشت امروز از نظر به کارگیری و تسلط بر فرم (میزانسن، تدوین، ریتم، صدا، نور، رنگ، روایت، بازی، ریتم، وغیره) و موفقیت ژانر در جلب مخاطب هم، قابل توجه است. از نظر ترس خالص واقعی کلاسیک، شاید گروهی افت ببینند. ولی به نظر بسیاری، نمی شود به این گفت، "افت کیفیت." بیشتر باید گفت: بلوغ ژانر!

البته قابل درک است که فیلم های سنگین و طولانی و بیش از اندازه پرادعا، باعث واکنش منفی شوند. وقتی فیلمی در ژانر وحشت سعی می کند با کند و جدی بودن از دیگران متمایز شود، به امید اینکه منتقدان بازی با مفاهیم فلسفی را در آن ببینند. و تماشاگر مردد بماند که فیلم، حتماً نوعی نمادگرایی بوده، و بی دلیل نیست که منتقدان فیلم را پسندیدند!

ویدیویی بی کیفیت از فیلم بوگونیا که شاید هنوز هم به کار کسی آمد. فیلمی که آری آسترساخت، و قرار بود خودش کارگردانی کند. و دست کم پایان فیلم، شباهتهایی به آن یکی داشت!