من به این حقیقت معتقدم که شعر برداشت هایی از زندگی نیست، بلکه یکسره خود زندگی است.

بامداد

ترانه تاریک

ترانه تاریک

بر زمینه سربی صبح

 سوار

           خاموش ایستاده است

 و یال بلند اسبش در باد

                 پریشان می شود

...

      من عمله ی مرگ خود بودم

                   و ای دریغ که زندگی را دوست می داشتم!

                           آیا تلاش من یک سر بر سرِ آن بود

                                     تا ناقوس مرگ خود را پرصداتر به نوا در آورم؟

                                               من پرواز نکردم!

                                                           من پرپر زدم!

          در پس دیوارهای سنگیِِ حماسه ی من

                     همه ی آفتاب ها غروب کرده اند،

                            این سوی دیوار، مردی با پتکِ بی تلاشش تنهاست

                                        بر دست های خود می نگرد

                                                 و دست هایش از امید و عشق و آینده تهی ست

       این سوی شعر، جهانی خالی ، جهانی بی جنبش و بی جنبنده ، تا ابدیت گسترده است

                   گهواره ی سکون ، از کهکشانی تا کهکشانی دیگر در نوسان است

                            ظلمت ، خالی سرد را از عصاره ی مرگ می آکند

       و در پشتِ حماسه های پر نخوت

                                           مردی تنها

                                               بر جنازه ی خود می گرید.

(تکه ای از شعر"پشت دیوار" سروده "احمد شاملو"

 به مناسبت درگذشت "رابین ویلیامز " عزیز

  روحش شاد و یادش گرامی)

پ ن : لبخندش غم انگیزه،مثل خنده ای که رو صورت ماسیده باشه.شایدم من اینطور حس میکنم.

پ ن2 :نمیدونستم این پست کجا قرار بدم.بنابراین تو تاپیک" خوانشی از چند شعر " به فراخور اینکه هم از شعر و هم از تصویر استفاده شده بود فکر کردم برای این پست باید جای مناسبی باشه.در هرحال اگه اشتباه کردم از مدیران محترم میخوام مطلعم کنند.

                                                                                                                       با تشکر

                                                                                                                     هانا اشمیت

                    در اضطراب دست های پر

                          آرامش دستان خالی نیست

                                           خاموشی ویرانه ها زیباست!

                                                                                  (شعر از زنده یاد فروغ فرخ زاد)

در پی روانپزشکی رفت فردی غمگین

دلش پر از درد، جهانی پر از جنین

تعریف کرد از غمِ سایه‌های سنگین

دکتر گفت:برو سیرکیست شاد و شیرین

دلقکی آنجاست بخنداندت بی‌چین

که غم را فراموش کنی در دم و دین

فرد لبخند تلخی زد گفت با دلی رنجین

من همان دلقکم، در درونم غم‌زین

در چهره‌ام شادی نیست غم‌گسسته و دل‌سوز

در نقش خنده پنهان غم‌ها و گام‌های سوز

دردم را با خنده می‌پوشانم اما

در دل یک دلقک غم‌گسار و بی‌مقدار