بدون شک دلیل اینکه در این محفل دور هم جمع شدیم علاقه مشترک مان به سینمای کلاسیک است.من شخصا از کودکی با سینمای کلاسیک بزرگ شدم و از وقتی که یادم می آید در حال نگاه کردن فیلمهایی مثل بربادرفته و دزیره و... بودم.اگرچه اکثر فیلمهای محبوبم از سینمای کلاسیک است و اسطوره های سینمای کلاسیک در قلب و ذهنم جایگاه خاصی دارند اما از جایی به بعد فهمیدم برای کسی که به هنر هفتم علاقه ویژه ای دارد سینما به دورانی خاص محدود نمی شود. شاید وقتی که فیلمهای کارگردان هایی نظیر فلینی, آنتونیونی و برگمان را دیدم و با سینمای مدرن آشنا شدم تا حدی از قهرمان پردازی و قصه گویی رایج در سینمای کلاسیک فاصله گرفتم و بیشتر به دنبال فیلمهایی رفتم که تاکیدشان به جای داستان پردازی بر شخصیت پردازی بود.

در سینمای مدرن بیش از هر چیز کنار گذاشتن سنتها برایم جالب بود و اینکه مثل سینمای کلاسیک سعی بر دور شدن از ابهام ندارد. اتفاقا فیلمهای مدرن پر از ابهام است و اکثرا در این فیلمها شاهد پایان بندی های باز هستیم.فکرمیکنم در فیلهای مدرن شخصیتهایی را میبینیم که به ما به عنوان انسانی که در دنیای امروز زندگی میکنیم شبیه تر هستند.به طور مثال سال گذشته فیلم پسربچگی را دیدم.فیلمی که زندگی در تک تک لحظات آن جریان داشت و چه لذتی بردم و چقدر با شخصیت میسون همذات پنداری کردم.

البته در سینمای پست مدرن درست مانند سینمای کلاسیک شاهد قصه گویی و داستان پردازی هستیم. اما فکر میکنم به قول اینگرید برگمن تصنع حاکم بر سینمای کلاسیک هالیوود، بعضی از فیلمنامه های آن دوره را از واقع گرایی دور کرده و به سمت کلیشه سوق داده که شاید خوشایند مخاطب آن زمان بوده است.

ناگفته نماند با تمام علاقه ام به سینمای امروز, تعصب عجیبی به سینمای کلاسیک دارم و اگر اسم ده فیلم برتر عمرم را بنویسم همگی از سینمای کلاسیک خواهند بود.

برای من و امثال من که زیاد فیلم میبینیم و مدام در جستجوی فیلمهای ارزشمند هستیم نزدیک شدن به فصل جوایز سینمایی و مخصوصا اسکار بسیار خوشایند است.همین موضوع بهانه ای شد برای باز کردن تاپیکی درباره سینمای امروز, که مطالب مربوط به این سینما در قسمتهای مختلف کافه پراکنده نشود .در این تاپیک به معرفی و نقد و بررسی فیلمهای جدید و بحث و گفت گو پیرامون سینمای امروز می پردازیم.