دستِ سرنوشت .

در اولین سالهای قرن بیستم , یک دختر زیبای آلمانی که در هامبورگ زندگی می کرد برای تعطیلات به سوئد رفت . هنگام گشت و گذار در طبیعت به  جوان بلند قامتی برخورد کرد که در حال نقاشی بود. با اینکه پسر سالها از او بزرگتر بود اما عشقی آتشین میان آن دو  شعله ور شد  که حتی مخالفت خانواده دختر هم نتوانست مانع رسیدن آن دو به هم شود. مرد جوان نقاشی را رها کرد و به عکاسی  رو آورد. آنها سرانجام صاحب دختری شدند ولی مادر وقتی دختر فقط 3 سال داشت از دنیا رفت و پدر جای خالی مادر را گرفت. پدر به واسطه شغلش دائما از دخترش عکس میگرفت و دوربین عکاسی یار و همبازی دخترک شده بود. دیری نگذشت که پدر هم به دلیل سرطان درگذشت و دختر 13 ساله یتیم شد و سرپرستی او را اقوامش به عهده گرفتند. این تنهایی و نداشتن همبازی در کنار شغل پدر , بذر علاقه به تخیل و هنر را در وجود دخترک کاشت . وقتی به سن نوجوانی رسید از زیبایی مادرش و هنرمندی پدرش بهره بسیار برده بود.  سختی های کودکی هم از او زنی با شخصیت استوار و مستقل ساخته بود که در تلاطمات سالهای بعد زندگی , نقش مهمی در موفقیت او بازی کرد.

امروز سالروز تولد ( و مرگ ) اینگرید برگمن ( به سوئدی ؛ بریمان )  یکی از زیباترین و با استعدادترین هنرپیشه های زن تاریخ سینماست. بازیگری که فقط در فیلم ها جذاب نبود بلکه در زندگی واقعی هم دارای شخصیتی بی همتا بود.

پی نوشت:  فیلم منزلگاه ششمین خوشبختی را به تازگی دیدم . بازی نفس گیر برگمن با دوبله شاهکار رفعت هاشمپور .  عجیب است که برای این فیلم به برگمن اسکار ندادند. البته  آکادمی اسکار  از این  کج سلیقگی ها کم نداشته . به نظرم این فیلم و بدنام دو اسکار قطعی برای او داشتند که از او دریغ شد.

 .