حالا دیگر از تابستان ها خوشم نمی آید !

قدیم ترها تابستان فصل رویایی ما بچه ها بود. روزی که آخرین امتحان را می دادیم و تعطیلات تابستان شروع می شد احساس همان زندانیان فیلم پاپیون را داشتیم که از جزیره فرار می کنند. رهایی از مدرسه برایمان در حکم رهایی از شاووشنگ بود. انگار تازه متولد می شدیم و ...

حالا اینطور نیست. نه خبری از مدرسه هست و نه خبری از تعطیلی. همه اش کار است و کار . الان برعکس آن موقع ها , عاشق زمستان هستم. عاشق آن هوای ابری و بارانی اش , هوای خنک و لطیف اش , شب های طولانی و درازش.  تابستان به چه دردمان می خورد با آن هوای گرمش ( حالا اگر شمال اروپا بودیم یه چیزی ) . تابستانِ ایران ( مخصوصا جنوب اش ) جهنم است. بیشتر طول روز که نمی توانی بیرون بیایی. عصرها هم تا نیمه های شب همه مشغول کارند تا کم کاری روز را جبران کنند. اینطوری باید تا ساعت 11 شب کار کنی و دیگر فرصتی برای اینترنت گردی و کافه گردی و ولگری مجازی نداری.

حالا که بیشتر بچه ها بی حال و بی حوصله شده اند (مانند خودم ) حداقل توی این تاپیک میشه جاده خاکی رفت و از چیزهای دیگر نوشت ... شما هم بیایید بی تکلف بنویسید... فعلا سینمای کلاسیک و دوبله را بیخیال شوید.

پی نوشت: همین الان ناخودآگاه  سکانس ابتدایی فیلم خارش هفت ساله توی ذهنم نمایان شد. همونجایی که مردها طی یک سنت هزار ساله , زن هاشون رو برای رهایی از گرما به ییلاق می فرستادن و خودشون به کولرها پناه می بردن . امان از این سینمای کلاسیک !