(۱۳۹۰/۲/۲۸ صبح ۰۹:۲۳)sokOoooot نوشته شده:  

اينجا كه جمع همه دوبله دوستان مشتاق جمعه و چند تا از آرشيو داران هم هستند من حقير يه سوالي تو ذهنم هست كه مي پرسم

 چرا بعضي ها مياند به اسم حفظ ارزش هنري و عشق به هنر دوبله يه سري دوبله ها رو نگه مي دارند توي آرشيو شخصي آيا هدف چيزي غير از هدف مالي هست و اينكه ارزش مالي اون اثري رو كه دارند ببرند بالا و اينم بگم كسايي رو هم ديدم كه ارزش مالي هم براشون مهم نيست و حاضر نيستند به هيچ وجه اون دوبله ايي كه دارند از آرشيوشون خارج بشه بر اثر همين جوي كه ايجاد شده

من با نظر شما موافقم اما...

عزیزان آرشیودار بعضا برای تهیه برخی نسخ دوبله رنجهای زیادی متحمل شده اند. شخصا. چه از نظر مالی و چه از لحاظ تحمیل هزینه های جانبی. بعضا به برخی مناطق خاص در تعدادی از کشورها مراجعه و دوبله فیلمی قدیمی را یافته و خریداری کرده اند. مهم نیست لحظه خرید چه میزان هزینه کرده اند هزینه اصلی دنبال چنین کارهائی بودن است. یکبار یک نفر عامی بیکار دکتری را در خیابان سوار بر اتومبیل آنچنانی دید و آهی از ته دل کشید که خدایا چرا این دارد و من ندارم؟ به او گفتم " زمانی که این شخص شبها تا ساعت 4 صبح می نشست و درس میخواند ، وقتی در زمستان و تابستان آنهنگام که حضرتعالی خیابان و صحرا گز میکردی  کنجی کز میکرد و چشمهایش را آزار میداد تو کجای کار بودی و و و ... و حال که او ثمره زحمات شخصی خود را می بیند کاسه آه به دست گرفته ای و روزگار را به سخره میگیری؟ عدالت الهی تساوی همه مردم نیست، حق به حقدار رسیدن است. او حقش بود و تو حقت نیست..."

حکایت کلکسیونرها هم همینطور است. آنها انسانهائی بشدت علاقمند و به غایت دوست داشتنی هستند. دوستان ما در این تالار بیاد دارند که من یکبار به تندی با مضمون سخنان شما به آنها تاختم اما بقول صالح علا تاختی رفتم و تاختی برگشتم . علتش این نبود که تصور من و شما ناصواب است بلکه علتش را باید در ریشه ها جستجو کرد. از دو نفر از آرشیوداران این کافه آقایان ژیواگو و واترلو التماس دعا داشتم. هر دو بدون هیچ چشم داشتی گفتند شما فقط نام فیلمهائی را میخواهید بنویسید به شخصه در ارسال مشکلی نیست... اما منصور خجالت میکشد که حتی بگوید فلان فیلم را میخواهم چون طلب یک چیز که وجود دارد کاری بمراتب راحتر از طلب همان چیز است که قبلا وجود نداشت و با زحمات او اکنون در دسترس است.

پول نمیتواند جبران مافات باشد. من وشما اینرا بخوبی میدانیم. اگر قرار باشد چنین نسخی در دسترس عموم قرار بگیرند باید به شکلی نام این اشخاص روی فیلم باشد. نه این معنا که گوشه تصویر یا مثلا در منوی دی وی دی نامی درج شود،  همانگونه که ما یک فیلم را با نام کارگردان و عواملش (حتی نام گویندگانش) می شناسیم باید وجود این فیلم را هم به نوعی عجین شده با نام کسی بدانیم که آنرا کشف و در شکلی بالاتر آنرا احیا کرده است. همه باید بدانند مدیون چه کسی هستند وقتی یک دوبله نایاب را می بینند. همه و نه اولین کس. توقع دوستان آرشیودار ما آنقدرها هم که شما فکر میکنید بالا نیست. بعضی از آنها تن ها در این راه فرسوده اند و حتی هزینه هایی را متحمل شده اند که اگر نشده بودند اکنون جائی دیگر بودند که آرزوی من و شماست.

چندی پیش فرار از آلکاتراز از شبکه یک سیما پخش شد. بهنگام پخش که البته مهمان هم بودیم به دوستی پیام دادم که میدانم نسخه کامل آنرا داری و او تماس گرفت و نکات جالبی را متذکر شد. در صدای متن فیلم صدای یکنواخت اعصاب خرد کن آپارات شنیده میشود و من با وجودی که 8 بار آنرا روی ویدیو دیده بودم دقت نکرده بودم. گفت این صدا در همه نسخ این فیلم هست چون در سال 56 وقتی فیلم را از اصلی نمایش در سینما به ویدیو تبدیل کردند صدای آپارات روی آن ماند. او گفت صدای فیلم را اصلاح کرده است و تمام این بوق زمخت ممتد را از لابلای جملات گویندگان پاک کرده است درست مثل اینکه شما یک خط را با مداد و خط کش بشکل عمودی روی نوشته یک صفحه از کتاب بکشید و بعد با پاک کن فقط جاهای سفیدش را پاک کنید... شاید وقتی من آنرا پیام را دادم فقط به یاد صحنه حمام و لختی کلینت ایستوود در این فیلم بودم و هرگز به ذهنم نمیرسید که او ارزشهائی به مراتب بالاتر از وجود یا عدم وجود برخی صحنه ها به فیلم اضافه کرده است... حال تصور کنید  چنین نسخه ای در اختیار فردی عامی قرار گیرد. براستی او ارزش اینکار را میداند؟ آیا تمایزی بین این نسخه و نسخ دیگر خواهد گذاشت؟ پس ببینید چه چیز مانع از تکثیرها میشود و چه عاملی حسرت یک آرشیودار را دو صدچندان میکند وقتی قلبش راضی نمیشود دیگری که به زحمت یافت و احیای فیلمش واقف نیست به ناگه صاحب آن شود