امسال بهار قشنگ تره...یعنی سعی می کنم و آرزو که قشنگ تر باشه... نشستم تا نیمه های شب بولوار دلهای شکسته رو برای چندمین بار خوندم، اگه بگن توی نویسنده های امروز ایران قلم کی برات شیرین تره باورکنین می گم پرویز دوایی. سینمایی نویس باشه که باشه...! مهم اینه که نگاه خاصی داره به زندگی.... کی آخه این روزا میاد از معشوق دلشکنی که یه ذره هم بهت اعتنا نکرده قدردانی کنه و توی اوج نگهش داره، بشونش توی زیباترین نقاط خاطراتش و طلبکارش هم نباشه که دلم رو شکستی و نابودم کردی و فلان و بهمان و برای لحظه لحظه تنفس اون هوای عاشقانه خودش رو مدیون این "او" و اون حضور باشکوهش بدونه؟

همیشه عیدای قدیم.... ذهنم پر میشد از یاد یه سری لحظات به قول خودم تلخ... این عید رو پرکردم با این کتاب و احساس می کنم کمی یادگرفتم انسان باشم و نه طلبکار زمین و زمان!

به خاطر همۀ زیباییهایی که دیدم، به خاطر همۀ خاطرات تلخی که تلخ نبودن بلکه آموزگار بودند و راهنما، به خاطر درکی که از زندگی کردم.... مدیون خدا هستم و همۀ مخلوقات ارجمندش.... و باز هم.... به زمزمه تکرار می کنم که...

"اخمت را بازکن. از تو چیزی نمی خواهم. از کنارت می گذرم... با دست پیر؛ گلبرگی از گل سرخهای سرزمینم را لای کتاب تو می گذارم و سحر که بیدار شدی در بسترت عطر گلهای باغ شیراز خواهد پیچید، می دانم.... (سبز پری- نویسندۀ مهربان و عزیز پرویز دوایی)"

ایام به کام

با بهترین آرزوها برای همۀ نازنینان کافه کلاسیک... بانو