عناصر دیگه ای هم می شه پیدا کرد . مثلا عشق به زادبوم ( تهران )

زبان . کیمیایی به شدت دغدغه زبان داره . به خصوص گویش اصیل تهرانی که تقریبا الان دیگه ور افتاده و از دید غالب مردم ,  به غلط ,  گویش لمپنی تلقی میشه . ( البته قسمتیش لمپنی هم هست . مثل هر گویش دیگه ای . )  

زوال ارزش های ناب .  یکجور نوستالژی و غم غربت و بیگانگی با محیط اجتماع . شخصیت فروتن رو در محاکمه در خیابان به یاد بیاریم  که چطور بی اعتنا از کنار مردم عبور می کرد ...  

 هري عزيز فاكتورهايي كه مطرح كردي در ادامه پست بحث خواهم كرد

تصور من این بود که اگزیستانسیالیست ها تقدیرگرا هستن و معتقدن که سرنوشت انسان درنهایت دست خودش نیست . 

هري جان به اگزيستانسياليستها فحش ... بدي ناراحت نميشن ولي اگه بهشون بگي تقدير گرا خونت گردن خودته

خط فکری هر کارگردان وقتی داریم فیلمی از او می بینیم در قالب کاراکتر ها و فضای فیلم و موسیقی و... بروز پیدا می کنه . کاراکتر ,  یکی از مهمترین عناصر این مجموعه ست . نمیشه اونو تفکیک کنیم بذاریم کنار و با بقیه ش همذات پنداری کنیم . 

در مورد اين موضوع كه اصل موضوع هم همينجاست در ادامه پست صحبت ميكنم منظور من اين نبود كه نيازي به همذات پنداري با كاراكترها نيست ميخواستم بگويم بعضي كاراكترهاي كيميايي و رفتارهايشان كه بظاهر غير قابل هضم هستند با درك بك گراند فكري اقاي كيميايي قابل درك ميشوند.مثل اسب سواري اقاي قريبيان درخيابانهاي تهران