اکسپرسیونیست بازها حتما نگاهی به The Hands of Orlac بندازن. یه اثر نیمچه گوتیک هست با مایه های اکسپرسیونیستی محشر و داستانی خوب. رابتر وینه (مطب دکتر کالیگاری) سلطان ساخت صامت های اکسپرسیونیستی بوده و اینجا هم یکی از بهترین بازیگران دوران صامت یعنی کنراد وِیت رو هدایت می کنه. دقت کنید که نسخه اصلاح شده 112 دقیقه ای رو بگیرید. چون اکثر منابع نسخه سانسور شده 90 دقیقه ای رو گذاشتن که به درد نمیخوره. نسخه بازسازی فیلم در دهه 30 (اولین نسخه ناطق بر اساس رمان) به نام Mad Love رو هم ببینید بد نیست. پیتر لوره افسانه ای توش بازی می کنه ولی باز به پای نسخه رابرت وینه نمی رسه.

The Phantom Carriage یه اثر فانتزی اتمسفریک از مرد مشهور سینمای سوئد یعنی ویکتور شوستروم هست که رابطه خیلی جذابی هم با اینگمار برگمن داشته. شوستروم کلا فیلمساز خوبی بوده و من از He Who Gets Slapped اش هم خیلی خوشم میاد. تو ایران بیشتر به خاطر نقشی که در توت فرنگی های وحشی بازی کرده معروف هست. این کالسکه ارواح هم بعدا ارجاعات زیادی بهش داده شده. دیگه حتما تو منابع مختلف خوندین که خود برگمن تعدادی از سکانس های رویاگونه و سبک روایی فیلمش رو تحت تاثیر این فیلم تهیه دیده بوده. این رو هم پیشنهاد می کنم بر خلاف گفته Wikipedia که نوشته 93 دقیقه هست,نسخه 106 دقیقه ایش رو تهیه کنید که خیلی هم راحت میشه پیداش کرد.

بعد هم The Cat & The Canary ـه معروف. فیلمی رمزآلود با مایه های طنز و المان های ژانر وحشت که بارها و بارها هم بازسازی شده. حالا چه با همین عنوان و چه به عناوین دیگه. پل لنی (کارگردان) هم یکی دیگه از اساتید مکتب اکسپرسیونیستی سینمای صامتِ آلمان هست که راجع به فیلم مردی که می خندد اش همینجا نوشتم و پیشنهاد می کنم Waxworks اش رو هم ببینید. این گربه و قناری یکی از محبوب های هواداران زیرشاخه "عمارتی مخوف" در ژانر وحشت هم هست. جدای این نسخه,پیشنهاد می کنم نسخه ناطقی که در دهه 30 با حضور باب هوپ داره (و کلا رفته تو فاز کمدی) رو هم ببینید. این یکی رو بر خلاف دو مورد بالا نسخه نسبتا کوتاه ترش,در حدود 84 دقیقه, رو دیدم که کم و کاستی هم نداشت. یعنی فکر نمی کنم نسخه 120 دقیقه ایش چیز خاص اضافه ای داشته باشه.