به نظر من تعریف فیلم موزیکال ، درست مانند فیلم نوآر ، یک تعریف نسبی است. همانطور که برخی فیلم ها را نه می توان نوآر نامید و نه می توان خارج از دایره نوآر قرار داد ، برخی فیلم ها را هم به دلیل وجود سکانس های آواز یا رقص نمی توان در رده موزیکال ها قرار داد و بالعکس . شخصا فیلم هایی را که تمام موزیکال نیستند بر تمام موزیکال ها ترجیح می دهم به خصوص اینکه امروزه دیگر زمان فیلم های سینمایی بزرگ موزیکال گذشته است . دیگر کسی به سینما نمی رود که فیلم ریتمیک ببیند و برقصد. کنسرت ها و شوهای تلویزیونی-ماهواره ای دارند این وظیفه را به نحو احسن انجام می دهند. البته استفاده درست از سکانس های آواز و رقص در فیلم ، موضوع دیگری است. اگر این صحنه های در خدمت داستان فیلم و برآمده از روح شخصیت های آن باشند می توانند بر جذابیت اثر بیفزایند. به طور مثال فیلم شعله را به یاد بیاورید که با اینکه یک فیلم موزیکال نیست اما چندین سکانس اینچنینی دارد و سکانس های موزیکال آن کاملا در خدمت داستان و شخصیت هاست. ( فکر می کنم که شعله حداقل 5 سکانس طولانی رقص و آواز دارد که یکی از به یادماندنی ترین سکانس های آن ،  رقص اجباری بـَسنتی در مخفیگاه جبار سینگ است )

در برخی فیلم های مطرح ایرانی قبل از انقلاب هم ( نه اکثر آنها ) سکانس های کافه - رقص و آوازها جزئی جدانشدنی از فیلم هستند ( سلطان قلب ها ، چرخ فلک و ... ) . این سکانس ها هنوز بعد از دهها سال جز خاطره فراموش نشدنی نسل قدیم هستند که نشاندهنده عمق گیرایی و جذابیت آنهاست.