درود بر منصور و بانو که چنین جستار تاریخی شیرینی را آغاز کرده اند.

بحثِ تاکتیک جنگی ایرانیان در برابر روم پیش آمد و اینکه چطور سربازان دلیر ایرانی با به کار بردن یک تاکتیک هوشمندانه به فرماندهی سورنا ، توانستند، سپاه قدرتمند و مغرور روم را شکست دهند. اگر خوب دقت کنیم می بینیم که در طول تاریخ ، ملت هایی توانسته اند از نیروهای انسانی خویش بهتر استفاده کنند که تاکتیک رزم و جنگ برتری داشته اند. لازمه داشتن ارتش قوی تر ، تنها داشتن نفرات بیشتر نیست. کیفیت رزمی هر سرباز و همچنین دانش جنگی آن قوم نقش اول را بر عهده دارد. به همین دلیل است که همواره ملل متمدن تر و پیشرفته تر در جنگ ها دست بالا را داشته اند. هر گاه ایرانیان در زمینه علم و دانش پیشرفته بودند ، خودبخود فرماندهانی طراز اول در دامن میهن می پرورانده اند و این فرماندهان با به کارگیری زیرکانه ترین فنون جنگی بر دشمن اغلب قوی تر از خود چیره می شدند. مسلما ارتش نیرومند و مستِ از غرور روم هیچگاه تصور شکست از سپاه ایران را نداشت. ارتش روم یک ارتش کلاسیک و منظم بود و تصور درستی از جنگ های پارتیزانی و برق آسای پارتی ها نداشت. سورنا به درستی فهمیده بود که اگر مستقیما ، و به طور سنتی به سپاه روم هجوم برد ، شانس چندانی برای پیروزی نخواهد داشت. او عمدا خود را ضعیف نشان داد تا خیال کراسوس را راحت کند و به عمق خاک ایران عقب نشینی کرد.

( بعدها بنی صدر هم می خواست در اوایل جنگ این تاکتیک را علیه صدام به کار ببرد اما فراموش کرده بود که در عصر تانک و هواپیما این طرح جواب نخواهد داد .  )