اولين خاطره من با ويديو برمي گرده به اون روزهايي كه تقريبا همه جا صحبت از سري فيلمهاي عروسك جنايتكار   يا همون چاكي - با اسم اصلي ( Chucky  (Child's Play- بود!  واي كه ما بچه ها چقدر ازش مي ترسيديم و با وجود اين وقتي بزرگترها بهمون مي گفتند: " اگه نمي توني نگاه كني برو تو اتاقت!" هم نمي تونستيم اين كار رو بكنيم چون همين ترس و دلهره كه چاكي قراره تو كدوم صحته پيداش بشه و چكار بكنه هم برامون يه جور لذت مازوخيستي داشت!

http://en.wikipedia.org/wiki/Chucky_(Child's_Play)

اين يكي هم مربوط ميشه به همون دوراني كه ويديو ممنوع بود و ما يا نبايد به بقيه مي گفتيم اين فيلمها رو ديديم يا اينكه اگه هم يهو از دهنمون در مي رفت سريع ويرايشش مي كرديم كه خونه يكي از اشنايان ديديم!

هنوز يادمه كه چون اخر شب اين فيلمها رو مي نشستيم نگاه مي كرديم من يكي به هيچ قيمتي حاضر نبودم وسط فيلم يا بعدش پاشم برم آشپزخونه! هميشه هم كه شكر خدا يكي از بزرگترها تشنه ش ميشد يكي از كوچكترها(در واقع هميشه من!!! ) رو مي فرستادند بره يه ليوان آب بياره!!!

خلاصه عجب دوراني بود...بچه هاي امروز كه فكر نكنم اصلا از چيزي بترسند تا چه برسه به فيلم وحشتناك!  عجب بچه هاي معصوم و سركوب شده اي بوديم ما!