با اجازه دوستان و عرض ادب و احترام

یکی از زیبائیهای کارهای مدیری در طی سالیان اخیر رویکردش به تنها بودن شخصیت اول ماجرا و قرار گرفتن اون در یک محیط نامناسبه و تقابل بین این شخصیت و بقیه ایجاد طنز موقعیت میکنه.

تاکید مهران مدیری روی همین شخصیتها مثل مسعود شصتچی یا شخصیت سیامک انصاری در سریال باغ مظفر یا شبهای برره نشون میده از نظر مهران مدیری شخص باهوش و تحصیل کرده و مبادی آداب بین همنوعان خودش تنهاست و هر لحظه از رفتارهای اطرافیان در عذابه.در حالی که شاید درستکار بودن باید یکی از هنجارهای یه جامعه باشه و این به فکر وادار کردن بیننده خیلی بجا و جالبه..در حالی که در آثار غربی شاید یه شخصیت سرخوش همین تنهایی رو تجربه کنه و نکته اینجاست که مدیری هیچوقت در آخر سریالهاش دنبال راه حل نمیگرده شاید راه حلی وجود نداره...چون آخرش مسعود شصتچی در سری دوم به همون برره ای تبعید میشه که شخصیت سیامک انصاری سالها نتونسته از عهده ساکنین همین ناکجا آباد بربیاد.

البته من فکر میکنم عامل خنده در قهوه تلخ رو رو ستونهای دیگه ای استوار کرده...حقیقتش رو بگم با دیدن این مجموعه زیاد نمیخندم ولی خب دیالوگهای جالبی داره که نمیشه به آسونی از کنارشون گذر کرد.

شاید اگه در این کار مهران مدیری با برادران قاسمخانی همکاری میکرد تعداد صحنه های کمیکی که خنده به لب بیننده می آورد بیشتر میشد..البته یکی از شگردهای مدیری اینه که وقتی خودش بعنوان بازیگر وارد سریال میشه تحول زیادی در روند سریال ایجاد میکنه که البته تا اون زمان تمام شخصیتها به بیننده خوب معرفی شدند و در دل مردم جایگاهی برای خودشون دست و پا کرده اند..بعبارتی کارهاش دیر گرم میشه

ایشالله که از قسمت بیستم با ورود شخصیت بلوتوث بیشتر بخندیم گرچه هدف فقط خندیدن نیست