خارش هفت ساله یک نمایشنامه بود. آن موقع عصبانی بودم، مرا به کمپانی فاکس قرض داده بودند. عصبانی بودم چون قرار بود بروم نیویورک و کسی را تست کنم که قرار بود خوب باشد. مریلین مونرو رو دیده بودم، ولی نتوانسته بودم از او تست بگیرم. این بود که بازیگری را با خودم بردم که می دانست این نقش را اجرا نخواهد کرد، فقط برای کمک به ما آمده بود، جینا رولندز. به هر حال، آدمی را که باید تست می کردم فوق العاده بود، هرگز کسی را مثل او ندیده ام. خیلی به هیجان آمده بودم، وقتی برگشتم و آنها گفتند: بگذار محکم کاری بکنیم، بگذار همان طور که نمایش می گوید پیش برویم، بگذار بازیگر خود نمایش را بیاوریم، تام ایوئل. و آن کسی را که تست کردم آقای والتر ماتائو بود. و می توانست در فیلم خیلی خوب جا بیفتد، کاملا جدید بود و تا به حال روی پرده ظاهر نشده بود. ولی آقای چارلز فلدمن مرا منصرف کرد. که تهیه کننده بود و در این چیز سهیم بود، هم چنین آقای داریل زانوک. تام ایوئل آدم درست این نقش نبود. هنرپیشه بدی نبود. (به سادگی) تام ایوئل بود دیگر. ولی انتخاب بازیگر غلط، بازیگر عوضی... به علاوه صحنه ای را که می خواستم جور نشد. تنها چیزی که می خواستم یک سنجاق سر بود... پرده دوم یا سوم... به علاوه، مستخدمه سنجاق را در رختخواب تام ایول پیدا می کند. و تماشاگر همه چیز را می فهمد.

ولی به نظر من، فیلم اگر چیز دیگری نداشت، برای کشف آن دخترک خوب بود، دختری که همیشه گرمازده است، می دانی. تهویه ندارد. ولی می گوید: ((بگذار بروم لباسم را عوض کنم. باید بدوم بروم سر یخچالم.)) مرد می پرسد: ((باید چیکار بکنی؟)) - ((آره، من لباس زیرهایم را در یخچال می گذارم، چرا که نه؟)) بیننده را شگفت زده بر جا می گذارد، خدای من. بعد می روند سینما، و پیاده به خانه بر می گردند، و در راه بازگشت، دخترک روی شبکه آهنی کف پیاده رو می ایستد، که باد خنک از آن می وزد، و دامنش باد می کند و می رود بالا. (معترضه) نمی دانی کارگرها چه دعوایی داشتند، سر این که چه کسی برود آن پایین و آن بادبزن را از زیر به کار بیندازد.

پس شما از پیش می دانستید که قرار است این صحنه معروفی بشود.

آره، می دانستم، و خیلی هم خوب از آب درآمد. ولی در عوض، چقدر احمق بودم، چون دنبال تصویری برای آگهی فیلم می گشتیم، و هرگز به عقلم نرسید این صحنه، آنجا که سعی می کند دامن را پایین نگاه دارد، خود جنس است. همه از آن تقلید کردند. از آن عروسک های کوچولو درست کردند و فروختند. آگهی ما چیز بی مزه ای بود. برای آگهی فیلم به هزار چیز فکر کردیم الا این صحنه. (مکث می کند) می دانی، یک نمایشنامه بود. مالی نبود، ولی تصور نمی کنم شکست خورد. به مردم خوش گذشت، فیلم موفقی بود.

نماهای خارجی مریلین مونرو همیشه انبوه زیادی از طرفدارانش را جلب می کرد. شبی که آن صحنه معروف ایستادن روی شبکه قطار زیرزمینی را در خارش هفت ساله برداشتید، چه تعداد جمعیت جمع شده بود.

هزاران نفر. هزار نفر بودند، و موقعیت بسیار حساسی پیش آمده بود، چون در میان جمعیت جو دی ماجیو، شوهر مریلین و والتر وینچل هم ایستاده بودند. می دانی من در چهره دی ماجیو می دیدم که وضعیت ازدواج آن دو بحرانی است. می دانستم این زناشویی عاقبتی ندارد، از همان ابتدا آشکار بود. ولی به خصوص در هنگام آن برداشت و بیرون آن سینما خیلی محسوس بود. هر بار که لباس او بالا می رفت، دی ماجیو سرش را بر می گرداند. سرانجام من آن نما را در استودیو برداشتم، با نمای نزدیک بسیار درشتی از او به تنهایی و کمی دیالوگ. نمی توانستیم آن را در خیابان لکزینگتون بگیریم. بیش از حد پر سر و صدا بود.

آیا هیچ وقت با دی ماجیو درباره این صحنه صحبت کردید؟

نه، ما درباره این چیزها حرف نمی زدیم. درباره بیسبال صحبت می کردیم.

دی ماجیو، مخالفتش را درباره آن صحنه علنا ابراز کرده، خود مریلین چطور؟

مریلین ذوق زده بود. واقعا قند در دلش آب می کردند. سکانس صامت بود، درست است؟ تا آنجا که یادم می آید آنها از سینما می آیند بیرون و بعد هم آن اتفاق می افتد، هوای خنک از زیرزمین. ولی این کاملا قلابی بود. هوایی که از این شبکه های زیرزمینی بیرون می زند در واقع داغ است. خیلی از هوای بیرون داغ تر است. دروغ محض بود، ولی مردم باور کردند. هیچ کس اهمیتی نداد. ولی بعد به چیز بزرگتری تبدیل شد، همه چیز شد... عامل فروش فیلم شد.

منبع: گفت و گو با بیلی وایلدر