بیلی وایلدر کارگردان محبوب منه . طنز تلخ فیلماش رو دوس دارم . چه تو فیلم نوآر هاش (! ) چه در فیلم های کمدیش .

چند روز پیش فیلم تکخال در حفره یا کارناوال بزرگ محصول 1951 رو دیدم که بلافاصله بعد از سانست بولوار ساخته . محشر بود . نمی دونم چرا به این فیلم کم بها داده شده .

اما میشه حدس زد یکی از دلایلش این باشه که مطبوعات و در یک نگاه کلی تر مجموعه سیستم رسانه ایه آمریکا رو به باد انتقاد میگیره  . کرک داگلاس انگار برای این فیلم زاده شده . با همین یک فیلم می تونست ماندگار شه .

دوبله ی فیلم نسبتا خوب بود اما منوچهر اسماعیلی بجای داگلاس حرف زده نه کاملی .

یک نوآر درجه 1 با پایانی تلخ که کوچکترین باجی به تماشاگر نمیده . و اتفاقا جذابیت پنهان فیلم هم در همینه .  ( برخلاف فیلمی مثل جیب بر خیابان جنوب که من اون فیلم رو خیلی دوس دارم اما به نظرم آخرش به تماشاگر عام باج میده و این یکی از افسوس های منه که فیلمی که با این قدرت پیش میره چرا درنهایت وا میده )

حتی خود وایلدر هم در مصاحبه ی طولانیش با کمرون کرو راجع به این فیلم کم توضیح داده . انگار دچار عذاب وجدان شده از ساختن این اثر ( مثل شخصیت اصلی فیلم ! )

دیدن این فیلم بخصوص این روزها خالی از لطف نیست . چرا که ما به ازای واقعی داره . بیشتر توضیح نمیدم تا اگر کسی به این صرافت افتاد که فیلم رو ببینه ( یا حتی دوباره ببینه ) بیشتر شوک بشه !