ستارگانِ آسمانِ سینما بسیارند و اینگرید برگمن یکی از درخشان ترین آنهاست. ترکیب زیبایی افسون کننده چهره اش با هنر بازیگری اش معجونی می سازد که کمتر مشابهی برای آن می توان یافت. بازیگری که دل از کف هیچکاک سنگدل ببرد ، هاوارد هیوز معروف را وسوسه کند ، ویکتور فلمینگ سالخورده را عاشق کند ، زنِ بوگارت را بدگمان سازد ، مارلون براندو سه بار پشت سر کازابلانکا را به خاطر او ببیند ، هنرپیشه زن محبوب راجر ایبرت باشد  ، رئیس جمهور آمریکا شخصا نشان زن سال را به او بدهد  و  در کنگره آمریکا به خاطرش سر و صدا به پا شود نباید یک بازیگر عادی باشد. خودش گفته است :

 " در کودکی یکبار دعا کردم  : خدایا کاری کن  زندگی من کسل کننده نباشد. ظاهرا خدا همین یک حرف مرا اجابت کرد ! "

(۱۳۸۹/۶/۷ عصر ۰۳:۳۲)سروان رنو نوشته شده:  

....شوهرش هم که یک پزشک بود راضی به ترک وطن نبود تا اینکه سرانجام به بهانه رفتن به سرزمین مادری اش آلمان ، یک فیلم در آلمان هیتلری بازی کرد...

شوهر برگمن -  دکتر پیتر لیندستروم -  به گفته اطرافیان ، بنده خدا ، خیلی روی اینگرید حساس بود و دائما می ترسید که زنش را  از چنگش بیرون بیاورند بیچاره حق هم داشت چون اینگرید ذاتا خوش مشرب و مهربان بود و خیلی زود با همه دوست می شد. سر همین سفر اینگرید به آلمان نازی ،  با اصرار زیاد بالاخره قانع میشود و اجازه می دهد او به آلمان برود اما مخفیانه او را تعقیب می کند و در یک هتل نزدیک محل فیلمبرداری اقامت می کند ! سرانجام همین وسواس ها و سخت گیری های افراطی باعث تضعیف رابطه او و اینگرید شد و با تکراری شدن و مصنوعی شدن اکثر فیلم ها در  هالیوود ( تعبیری که اینگرید از اکثر فیلم های آن دوره داشت ) ، بازیگری که همیشه شوق تجربه های نو داشت ، به ایتالیا رفت تا مکتب تازه نئورآلیسم را تجربه کند.