این دو فیلم بطور مستقیم به هم مربوط نیستند، فیلم صورت زخمی برایان دی پالما (که علاقه شدیدی به هیچکاک و آیزنشتاین بخصوص در تدوین داره) از روی نسخه 1932 هوارد هاکس بازسازی شده که البته نمیشه اسمش رو بازسازی گذاشت چون فقط اسم اون فیلم رو یدک می کشه و کاملا شخصی سازی شده، فیلم هاکس از کلاسیک های درجه یک محسوب میشه و سکانس آخر هر دو فیلم کاملا مشابه هست البته در اون فیلم پلیس پل مونی رو از بین می بره ولی در فیلم دی پالما تبهکاران آل پاچینو رو از بین می برند، در فیلم هاکس پلیس به عنوان یک عنصر اصلی دخالت داره ولی در فیلم دی پالما کاملا با دنیای تبهکاران مواجه هستیم و اینکه شما فکر می کنید التهاب به صورت زخمی مربوط هست مخصوصا در سکانس پایانی کاملا صحیح هست البته نه از این بابت که بازسازی شده باشه بلکه هر 3 فیلم و بسیاری فیلم های دیگر مانند این گروه خشن (سم پکین پا)، بوچ کسیدی و ساندنس کید (جورج روی هیل)، سامورایی (ژان پیر ملویل)، تیرانداز چپ دست (آرتور پن)، و... تم خود ویرانگری دارند که بطور مختصر شرح میدم:

به لحاظ روانشناسی‌، انسان وقتی به خود ویرانگری اقدام می‌کند که به یاس کامل نسبت به زندگی پیرامونش گرفتار شده باشد. خود ویرانگری برخلاف خودکشی از سر ضعف نیست‌، بلکه در نظر بیمار از سر نوعی اقتدار و سرافرازی به حساب می‌آید؛ در واقع آنها به نحوی از زندگی همیشه در حال تعقیب و گریز خود خسته شده بودند و می‌خواستند به استراحت ابدی پناه ببرند. البته خود ویرانگی انواع و اقسام گوناگون و کارکردهای متفاوت داره، ولی کلیتش همین هستش.