وقتی حرف از تاریخچه گوشی موبایل میشه محاله اسم نوکیا۱۱۰۰ وسط نیاد. این گوشی فقط یه وسیله نبود یه دوره کامل بود. با فروش بالای دویست و پنجاه میلیون دستگاه تو دنیا نه تنها پرفروش ترین گوشی بلکه پرفروش ترین وسیله الکترونیکی تاریخه

واسه ایرانی ها این گوشی خیلی بیشتر از یه رکورد جهانیه. یه رفیق بی ریا و یه نوستالژی شیرین بود و واسه خیلی ها اولین تجربه ورود به دنیای ارتباطات بی سیم به حساب میومد این گوشی عملا ضد ضربه بود.تو درگیری حکم سلاح برتر رو داشت،اگه به جایی برخورد میکرد قدرت تخریب پنجه بوکس و گاهی اوقات انبر قفلی رو داشت از دستت میفتاد از پله ها پایین  میرفت قاب و باتریش از هم میپاشید اما کافی بود تیکه هاشو به هم وصل کنی و روشنش کنی. مثل روز اول کار میکرد. تو کشوری که پول تعمیر و خرید گوشی همیشه مکافات بوده این جون سخت بودن یه نعمت بزرگ بود

اگر اشتباه نکنم ورودش هم همزمان شد با ارزون شدن سیم کارت تو ایران و اومدن اپراتورهای جدید. داشتن موبایل داشت از یه چیز خیلی لوکس تبدیل میشد به یه نیاز عادی و این گوشی ارزون ترین و بهترین راه واسه ورود به این دنیا بود.اون موقع ها آنتن خیلی ضعیف بود و نقطه کور زیاد داشتیم اما این گوشی به آنتن دهی قوی معروف بود. جایی که گوشی های گرون تر آنتن گم میکردند این با قدرت تمام آنتن میداد. یکی دیگه از سوپر قابلیت هاش سادگی و منوی فارسی بود. منوی خیلی ساده دکمه های نرم و پشتیبانی کامل از زبان فارسی باعث شد از بچه پونزده ساله تا پدربزرگ هشتاد ساله راحت بتونن باهاش کار کنن و پیامک بدن. این گوشی هوشمند نبود دوربین و اینترنت هم نداشت اما واسه اون زمان شاهکار بود. باتریش تموم نمیشد! باتریش یه اسطوره بود. بعضی وقتا تا یه هفته یا بیشتر اصلا شارژ نمیخواست. تیکه کلام اون موقع این بود که میگفتن شارژر گوشیمو گم کردم بس که دیر به دیر بهش نیاز پیدا میکنم.

اون زمان که انگار برق زیاد میرفت یا تو کوچه پس کوچه های تاریک این چراغ قوه واقعا فرشته نجات بود صفحه کلید پلاستیکی و ضد گرد و خاک داشت.تایپ کردن باهاش مخصوصا وقتی میخواستیم تند تند و چشم بسته زیر میز کلاس پیامک بدیم خیلی حال میداد. قابلیت عوض کردن قاب داشت. راحت میتونستی قاب جلو و پشت گوشی رو دربیاری و رنگ های مختلف مثل آبی قرمز مشکی زرد واسش بخری و ظاهر گوشیتو نو کنی.

سلطان بازی های اون موقع نقطه مار(بعضی ها هم میگفتن مار بازی)

روند بازی خیلی ساده اما به شدت معتادکننده بود. شما کنترل یه خط پیکسلی یا همون مار رو دستت داشتی. تو صفحه نمایش نقطه هایی به عنوان طعمه یا غذا پیدا میشدن. با دکمه های دو واسه بالا هشت واسه پایین چهار واسه چپ و شش واسه راست باید مار رو هدایت میکردی تا این نقطه ها رو بخوره. مار بزرگ میشد. با خوردن هر نقطه طول مار بزرگتر میشد و سرعت حرکتش هم بسته به درجه سختی که انتخاب کرده بودی بالا میرفت.چالش اصلی اینجا بود که نباید سر مار به دیوارها یا به بدن خودش میخورد. وقتی مار خیلی دراز میشد تمام صفحه رو پر میکرد و پیدا کردن مسیر بدون اینکه به خودت گره بخوری تمرکز و سرعت عمل بالایی میخواست.

مهارت تو این بازی گنگستری محسوب میشد،تو مدرسه دانشگاه یا مهمونی های فامیل همیشه بحث سر این بود که کی بالاترین رکورد رو تو این بازی داره. گوشی ها دست به دست میچرخید تا یکی بتونه رکورد قبلی رو بشکنه.این گوشی یادآور دورانیه که تکنولوژی هنوز اونقدر پیچیده نشده بود که ما رو تو خودش غرق کنه. دورانی که مشکل فقط تموم شدن شارژ باتری وسط روز نبود و بزرگترین دردسر برخورد سر مار به دمش تو صفحه نمایش کوچیک و سبز رنگ این گوشی بود