ویوین لی یکی از درخشان‌ترین و مسحورکننده‌ترین ستارگان تاریخ سینمای کلاسیک هالیوود و تئاتر بریتانیاست که نام اش برای همیشه با ماندگارترین و بی‌بدیل‌ترین نقش کارنامه ویوین لی یعنی اسکارلت اوهارا در شاهکار حماسی بر باد رفته گره خورده است؛ نقشی که با چنان جسارت لجاجت هوش و جذابیت زنانه‌ای آن را درآمیخت که نه تنها اولین جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را برای ویوین به ارمغان آورد بلکه به نمادی ابدی از زنی تسلیم‌ناپذیر در تاریخ سینما بدل شد و بعدها با ایفای نقش به شدت پیچیده و ویرانگر در اتوبوسی به نام هوس دومین اسکار و همچنین جایزه معتبر تئاتر تونی را نیز از آن خود کرد تا ثابت کند استعداد ایشون فراتر از چهره زیبای ویوین لی است. در پس این شکوه سینمایی زنی با علایق و عادت‌های بسیار خاص نهفته بود؛ ویوین شیفته و بی‌قرار گربه‌ها بود که همیشه چندتایی از آن‌ها را در خانه داشت.عشق عمیقی به باغبانی پرورش گل‌های رز و چیدمان دکوراسیون داشت و از میزبانی مهمانی‌های بسیار باشکوه و اشرافی برای نخبگان هنری و ادبی در عمارت تاریخی لذت می‌برد اما در تاریک‌روشن زندگی اش و برای مقابله با فشارهای ناشی از کمال‌گرایی افراطی و نوسانات شدید خلقی ویوین لی(که بعدها مشخص شد اختلال دوقطبی است) به شدت به سیگار کشیدن عادت داشت و در دوران فیلم‌برداری گاهی تا چهار پاکت در روز سیگار دود می‌کرد. جادوی حضور و تعهد دیوانه‌وار ویوین لی به هنر همواره زبانزد بزرگان دوران بود؛ تنسی ویلیامز نمایشنامه‌نویس بزرگ درباره اش با شگفتی گفت: ویوین هر آنچه را که برای نقش بلانش می‌خواستم به آن بخشید و حتی چیزهایی فراتر از آنچه در رؤیاهایم می‌دیدم و لارنس الیویه همسر افسانه‌ای و عشق بزرگ زندگی ایشون با وجود تمام فراز و نشیب‌های تلخ رابطه‌شان ویوین لی را هنرمندی توصیف می‌کرد که زیبایی خیره‌کننده ایشون گاهی باعث می‌شد نبوغ بی‌نظیر بازیگری ویوین نادیده گرفته شود؛ حتی شخصی مثل وینستون چرچیل هم چنان مسحور شکوه اش بود که ویوین لی را از مفاخر بریتانیا می‌دانست زنی که با وجود تمام شکنندگی‌های روحی و جسمی‌اش و نبرد طولانی با بیماری سل تا آخرین نفس روی صحنه تئاتر و پرده نقره‌ای جنگید و چون یک ستاره واقعی و تکرارنشدنی درخشید.