در کارنامه‌ی اکبر عبدی، نقش غلامرضا در فیلم «مادر» را نمی‌توان صرفاً یک نقش مکمل موفق دانست؛

این اجرا، نقطه‌ی عطفی در تغییر نگاه منتقدان به توانایی‌های اوست. تا پیش از آن، عبدی بیش از هر چیز با قدرت خیره‌کننده‌اش در تیپ‌سازی و خلق موقعیت‌های کمیک شناخته می‌شد، اما «مادر» نشان داد که استعداد اصلی او نه در اغراق‌های نمایشی، بلکه در مهار آن‌ها نهفته است.

نخستین ویژگی این نقش، انضباط بدنی بازیگر است. عبدی برای ساختن غلامرضا، بدن خود را از هرگونه جنب‌وجوش اضافی تهی می‌کند. شانه‌های اندکی افتاده، گام‌های کوتاه، حرکت‌های محتاطانه و نگاه‌هایی که اغلب پیش از زبان سخن می‌گویند، شخصیتی را می‌سازند که در ساختار خانواده، بیش از آنکه کنشگر باشد، ناظر و دریافت‌کننده‌ی جهان پیرامون خویش است. این سکون، حاصل کمبود انرژی بازیگر نیست؛ نتیجه‌ی تصمیمی آگاهانه برای خلق شخصیتی است که حضورش بر پایه‌ی درون‌گرایی شکل می‌گیرد. تیپ ساده‌دلی کە به انسانی باورپذیر تبدیل شد. موسیقی کلام، جنس صدا و لحن شخصیت، کەحاصل خلاقیت منوچهر اسماعیلی است نیز در درخشش بیشتر این کاراکتر بشدت تاثیر گذار بود. ارزش کار عبدی در این است که اجرای بدنی او چنان دقیق و دارای ریتم است که دوبله‌ی اسماعیلی بدون کوچک‌ترین نقصی بر این شخصیت مینشیند. «مادر» اگرچه پر از بازی‌های درخشان است، اما اهمیت نقش غلامرضا در کارنامه‌ی اکبر عبدی از آن روست که تصویری تازه از او به نمایش گذاشت؛ تصویری که در آن، بازیگر از جذابیت‌های بیرونی فاصله می‌گیرد و شخصیت را با جزئیاتی می‌سازد که در نگاه نخست به چشم نمی‌آیند، اما در حافظه‌ی تماشاگر ماندگار می‌شوند. کیفیت بازی و حتی بداهەگریهایی کە اینروزها بیشتر از آنها یاد میشود ازجملە ورود مادر در سکانس آغازین و بوییدن و بوسیدن چادر مادر کە جزئی از فیلمنامە نبودە است ، غلامرضا را بە یکی از سنجیده‌ترین بازی‌های اکبر عبدی تبدیل کردە است.

اجرایی که اهمیتش نه در فراوانی دیالوگ‌ها یا حضور ممتد در روایت، بلکه در دقت او در ساختن «رفتار» نهفته است. او شخصیتی را خلق می‌کند که حتی در سکوت نیز هویت دارد و همین توانایی، این نقش را در شمار ارزشمندترین اجراهای کارنامه‌ی هنری او قرار می‌دهد.