سنگ قبری در نوادا

ناجورها فارغ از ارزش سینمایی‌اش، به یکی از شوم‌ترین و غم‌انگیزترین فصل‌های هالیوود بدل شد. در ادامه، روایت این نحسی و سرنوشت تراژیک بازیگرانش را مطالعه میکنیم.

تقدیر گاهی قلمش را نه بر کاغذ، که بر سایه‌ها می‌کشد.ناجورها، آخرین فیلم سه تن از درخشان‌ترین ستاره های سینما، نه یک اثر سینمایی، که یک مجلس ترحیم پیش‌از موعد بود؛ مرثیه‌ای که در قاب‌های سیاه‌وسفیدش، زنگ‌های مرگ را برای بازیگران اصلی‌اش به صدا درآورد. این فیلم که در گرمای طاقت‌فرسای صحرای نوادا و زیر سایه سنگین اعتیاد، افسردگی و جسم‌های فرسوده فیلمبرداری شد، به لوح نفرین‌شده‌ای بدل شد که نام‌های بزرگش، یکی‌یکی در آن محو شدند.

گیبل، در قامت گی لنگلند، گاوچرانی پیر و سرخورده که دل به زنی رویایی می‌بازد، برای آخرین بار در برابر دوربین ظاهر شد. او که در اوج بدنی خود نبود، بدل‌کاری‌های طاقت‌فرسا با اسب‌های وحشی را شخصا انجام داد؛ گویی می‌خواست به جهان ثابت کند که هنوز همان مرد هوس‌باز و سرسخت گذشته است. اما جسمش تاب نیاورد. تنها دو هفته پس از پایان فیلمبرداری، در ۱۶ نوامبر ۱۹۶۰، قلب پادشاه از تپش ایستاد. او بر اثر سکته قلبی در ۵۹ سالگی درگذشت. تلخی ماجرا اینجاست که چهار ماه بعد، همسرش، کی ویلیامز، فرزندشان را به دنیا آورد؛ پسری که هرگز پدرش را ندید. گیبل در ناجورها شکارچی‌ای بود که خود، طعمه مرگ شد.

برای مونرو، جهنمی شخصی بود. فیلمنامه را همسرش، آرتور میلر، نوشته بود و شخصیت رزلین عملا بازتاب روح شکسته و شکننده خودش بود. مریلین در این فیلم، در اوج فروپاشی روانی، اعتیاد به الکل و قرص‌های خواب‌آور به سر می‌برد. تاخیرهای مداومش در سر صحنه، نبردهای لفظی با کارگردان و شکنندگی‌اش، همگان را به وحشت انداخته بود. او پس از پایان فیلم گفت: این بهترین کاری بود که تا به حال کردم... و آخرینش و چنین شد. (ناجورها) آخرین فیلم تکمیل‌شده مریلین مونرو باقی ماند. کمتر از دو سال بعد، در ۴ آگوست ۱۹۶۲، پیکر بی‌جان او در خانه‌اش پیدا شد. او تنها ۳۶ سال داشت. رزلین، زنی که التماس می‌کرد کسی او را نجات دهد، سرانجام در واقعیت نیز غرق شد

کلیفت، نابغه تراژیک سینما، نقش پرک هولند، گاوچرانی شکست‌خورده و الکلی را بازی می‌کند. غم‌انگیزترین وجه، اینجاست که او عملا نقش خودش را بازی می‌کرد. کلیفت که پس از یک تصادف وحشتناک رانندگی در ۱۹۵۶، چهره و روانش برای همیشه آسیب دیده بود، در این فیلم با اعتیادی فلج‌کننده به الکل و مسکن‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کرد. نگاه‌های مات و غم‌بارش در فیلم، بازیگری نیست؛ سند زنده یک زوال تدریجی است. او شش سال پس از این فیلم، در ۲۳ جولای ۱۹۶۶، در آپارتمانش در منهتن بر اثر سکته قلبی درگذشت. او نیز ۴۵ سال بیشتر نداشت. مرگ برای او، گویی رهایی‌ای طولانی و دیررس بود از رنجی که در ناجورها به اوج خود رسیده بود.

بدین ترتیب، به سه‌ضلعی مرگ برای آخرین بازماندگان دوران طلایی هالیوود بدل شد. سه تن که در این فیلم رو به دوربین آمدند تا از آزادی، زندگی و رهایی بگویند، خود در چنگال مرگی محتوم گرفتار بودند. این فیلم شکار اسب‌های وحشی نبود؛ شکار روح‌های زخم‌خورده‌ای بود که سینما آن‌ها را بلعید و تاریخ، آن‌ها را جاودانه کرد. ناجورها امروز نه فقط یک شاهکار، که سنگ قبری است مرمرین برای سه اسطوره که تقدیر، پیش از آنکه پرده فرو افتد، تیتراژ پایانی زندگی‌شان را نوشته بود.