تایلر دُردِن(فایت کلاب۱۹۹۹)

او آمده تا زخم های یک عصر را نه مرهم بگذارد، که با انگشت، درونشان را بکاود و بگوید: (درد داری، چون زنده ای) نگاه او به انسان مدرن، نگاه یک طبیب عصبانی است که تحمل دیدن مرگ تدریجی روح را در میان ویترین ها و عناوین شغلی ندارد.

اولین و شاید عمیق ترین زهری که او به جان مخاطب می ریزد، نقد بی رحمانه اش به مفهوم (داشتن) است. آن جمله که (چیزهایی که مالکشان هستی، سرانجام مالک تو می شوند)، یک گلایه ساده ضدسرمایه داری نیست؛ این یک حکم فلسفی است. تایلر می گوید تو در ازای احساس امنیت، روح خود را میان اشیاء تقسیم کرده ای و حالا هرکدام از آن ها نخی شده اند که تو را به زمین می دوزند. او به راوی می فهماند که سوگواری برای فروریختن آپارتمان، سوگواری برای هیچ است؛ چون آن آپارتمان پیش از آنکه خانه ات باشد، تابوت هویت قرض گرفته ات بوده.

حرکتی که شاید تلخ ترین و در عین حال بیدارکننده ترین لحظه روایت باشد: ریختن اسید روی دست. تایلر اینجا یک آیین برگزار می کند. او زمزمه می کند: (بدون درد، بدون فداکاری، هیچ چیز به دست نمی آید.) این جمله از دل یک ذهن سادیسمی بیرون نیامده، از دل یک ذهن رهایی بخش بیرون آمده. در جهانی که همه چیز با مسکن های شیمیایی و عاطفی بی حس شده، درد تبدیل می شود به تنها نشانه حیات. وقتی فریاد می زند (نخستین صابون بشریت از خاکستر قهرمانان ساخته شد)، در واقع دارد به ما می گوید هر تولد دوباره ای، نیازمند سوختن است. تو باید بسوزی تا پاک شوی.

اما ماندگارترین حرف او، همان است که فلسفه اش را یکجا خلاصه می کند: (تنها پس از آنکه همه چیز را از دست دادی، آزاد انجام هر کاری خواهی بود) این گزاره، قلب تپنده تفکر تایلر است. ما انسان ها عمری را صرف ساختن حباب هایی از تعلقات می کنیم و بعد، تمام انرژی مان را خرج ترس از ترکیدن آن ها. تایلر می گوید اگر خودت آگاهانه این حباب را بترکانی، آن گاه هیچ قدرتی در جهان نمی تواند تو را تهدید کند. تهی شدن در نگاه او، نه فقر، که سبک باری محض است. نقطه صفری که از آن، همه چیز ممکن می شود.

در کنار اینها، او مردان بی خاصیت عصر مدرن را به زیرزمین می کشاند تا از طریق مشت و خون، دوباره به آن ها حس عاملیت بدهد. (فایت کلاب) در اصل یک جلسه روان درمانی وحشیانه است. خوبی این ایده در احیای همان چیزی است که تمدن بورژوازی آن را به گند کشیده: حس برادری نخستین، حس فیزیکی (من وجود دارم). تایلر نمی گذارد مردان، خود را در ردیف اعداد و کدهای کارمندی فراموش کنند.

 واضح تر بخوام بگم، تایلر دردن عصیان مغلوب شده در ناخودآگاه جمعی است. او آن معلم خطرناکی است که کتاب درسی اش را آتش می زند و می گوید (بیرون از کلاس، خبری از نمره و رتبه نیست.) او با اسلحه ای که روی شقیقه یک فروشنده می گذارد، نه یک قتل، که یک رستاخیز شخصی را کلید می زند. روش او غلط و خشن است، اما پیامش عمیقا درست است: (تو شغلت نیستی، تو حساب بانکی ات نیستی.) تایلر آن نسخه از ماست که حاضر است همه چیز را نابود کند، فقط برای آنکه ثابت کند زندگی چیزی فراتر از اقساط ماهانه و جلسات خسته کننده است. و درست در اوج ویرانی، وقتی فکر می کنی همه چیز تمام شده، لبخند می زند و یادآوری می کند: (این ته خط نیست. تازه بعد از آن است که پرواز شروع می شود)