همیشه برایم سؤال بوده که چرا هرگاه از سینمای کلاسیک سخنی به میان می‌آورم، اطرافیانم ارتباطی با آن برقرار نمی‌کنند؛ گویی برایشان مفهومی ندارد و بی‌تفاوت از کنار آن عبور می‌کنند. تنها معدودی از افراد هستند که هنوز جرقه‌ای از علاقه به این سینما در وجودشان روشن مانده است؛ و همین شمار اندک، در نسل جوان حتی ممکن است به صفر نزدیک شود. البته تعجبی هم ندارد؛ عصر، عصر تکنولوژی است. جهان تغییر کرده و پیشرفت علم هر روز با سرعت چشمگیری بیشتر می‌شود.

نمی‌توان گفت علاقه یک نسل به سینمای کلاسیک تنها یک دلیل دارد؛ اما من می‌توانم از آنچه خودم را شیفته‌اش کرده بنویسم. نه از قدرت بازیگری یا ظرافت اَکت‌ها، که گفتنش تکرار بدیهیات است. می‌خواهم به موضوع مهم‌تری اشاره کنم.

از کودکی تا امروز، هر چیز نامتعارف یا زننده‌ای که در نگاه اول آن را نمی‌پسندیدیم، به مرور به عنوان «مد» وارد زندگی‌مان شد: از مدل موهای عجیب گرفته تا لباس‌های بی‌قاعده و سرگرمی‌های ناسالم. و عجیب‌تر اینکه اگر کسی خلاف این جریان رفتار کند، او را «دِمُده» می‌خوانند.

وقتی فیلمی از دهه‌های ۴۰ یا ۵۰ میلادی می‌بینم و بعد به دنیای امروز نگاه می‌کنم، بیشتر متوجه غریب‌بودن خودم می‌شوم. شاید بزرگ‌ترین خواسته‌ام داشتن یک ماشین زمان باشد؛ نه برای بازگشت به کودکی، بلکه برای رفتن به دوره‌ای که هرگز در آن زندگی نکرده‌ام، اما هر بار که در فیلم‌ها می‌بینمش، حس می‌کنم باید در همان زمان متولد می‌شدم.

در آن فیلم‌ها دیدم که زندگی رنگ و بوی دیگری دارد. پوشش‌ها باوقار و متشخص‌اند، گفت‌وگوها سرشار از متانت. بازیگران برای محبوبیت نیازی به لباس‌های اغراق‌آمیز یا حاشیه‌های بی‌ارزش ندارند. طراحی‌ها و وسایل روح دارند. آشپزخانه‌ها نقش‌ونگار دارند، ماشین‌ها و موتورها رنگارنگ‌اند، و همه چیز ترکیبی از سلیقه، هویت و زیبایی است.

این دیدن باعث شد بفهمم چقدر روح زندگی از ما گرفته شده است. حالا دیگر نه به کنسول علاقه‌ای دارم، نه کامپیوتر و نه هیچ بخشی از این تکنولوژی بی‌وقفه. از قول یک انسان دمده:دلم سفر به جایی را می‌خواهد که هرگز در آن زندگی نکرده‌ام، اما در اعماق وجودم می‌دانم که به آن دوران تعلق دارم.