مرگ حقیقتی است که کسی را یارای گریز از آن نیست ، بنابراین کمتر انسان باخردی است که بدان نیاندیشیده باشد و آن را امری غیرمنتظره نیافته باشد ؛

 فلاسفه ای چون اسپینوزا ، اپیکور و هایدگر جملگی متفق القول انسان را موجودی خاکی ، تک بعدی و زنده می دانند که زمانی خواهد مرد و تمام وجودش با مرگ نابود میشود اما افلاطون و نو افلاطونی چون ارسطو برای انسان سوای جسم و مادّه ، بعد دیگری نیز قائلند غیر مادی ، که با مرگ نابود نمیشود چرا که قائل بدین امرند : مرگ ، روح را  آغاز زندگی دوباره است ...

ادیان ابراهیمی که از طریق کتب مقدس به ما به ارث رسیده اند نیز به موازات نظریه ی فلاسفه ی گروه دوم به واقعیت محتوم مرگ و زندگی پس از آن بسیار پرداخته اند ، زندگی جاویدان در بهشت و دوزخ ، مناسبِ اعمال و نیات آدمیان در زندگی بر روی زمین .

از اوایل دهه ی هشتاد شمسی صدا و سیمای ایران با ساخت مجموعه های تلویزیونیِ دینی و مذهبی ، مناسبِ ماه مبارک رمضان  با ورود به چنین مباحث ماورایی  سعی بر جلب توجه مخاطبان به خصوص قشر جوان می کند  ، مجموعه هایی به یاد ماندنی چون او یک فرشته بود ، صاحبدلان ، اغما ، پنج کیلومتر تا بهشت و ...

اما نخستین اثر تلوزیونی که راه را برای ساخت دیگر آثار نامبرده هموار می کند اثر مهجوری است از قاسم جعفری ، محصول گروه فیلم و سریال شبکه ی دو به سال 1383 .

تا زمانی که مرگ یکی از آنها فرا برسد ، می گوید : پروردگارِ من ، مرا بازگردانید شاید در آنچه ترک کردم عمل صالحی انجام دهم ! چنین نیست ، این سخنی است که او بر زبان می آورد و پشت سر آنان برزخی است تا روزی که برانگیخته شوند .

سوره ی مومنون آیه ی 99

اهالی فیلم و سریال قاسم جعفری را با مجموعه هایی نظیر خط قرمز ، مسافری از هند و تب سرد به خاطر می آورند .

کمکم کن به عنوان چهارمین اثر معروف تلویزیونی وی با داستانی که به سرگشتگی های انسانِ امروز اشاره دارد ، سعی می کند چشم اندازی تازه در مقابل دیدگان مخاطب خود قرار دهد ،  این اثر با استمداد از هنر جلوه های ویژه ،  تصاویر زیادی از عالم برزخ و شگفتی های آن و ندامت آدمی در حد فاصل مرگ از زندگی را به نمایش می گذارد  که تا آنزمان در تلویزیون ایران سابقه نداشته است .