نبردی پس از دیگری بهتر از بوگونیا و ارزش احساسی جلوه کرد. بنظر نیامد مخاطب بقیه نامزدها باشم. البته نسبت به "نبردی پس از دیگری" هم، همین گمان را داشتم، ولی بهترین فیلم کارگردان و بهترین چند سال اخیر، غافلگیرم کرد. وانتظار آن دخترک سیه فام را هم نداشتم، با این همه معصومیت و زیبایی و ملاحت و هوش و هنر و ...  البته یکباره و در اولین بار، این همه را درنیافتم!
گویا هنوز پیدا می شوند کسانی که شخصیت‌پردازی ندیده اند در این فیلم, بمانند بابیلون شزل! نسل امروز در جریان سیلی از ویدیوها و داستانهایی واقعی که، احتیاج چندانی به زخم نامه و گذشته گویی و پر گویی ندارد!
دنبال حرف اهل فن گشتم و این خانم (Ruskamag)را پیدا کردم که توضیح می داد، در چنین فیلمهایی، شخصیت‌ها از دل کنش و واکنش شناخته می‌شوند. و یا در تضاد میان سنسی و باب، در اعمال و انتخاب‌هایشان برای مثال.
یا نشانه‌های بصری کاملا آشکار مانند لباس و رنگ لباس، فاصله‌ شخصیت با محیط پیرامونی، نحوه‌ حضور در فضا، گفت‌وگوها و درک شخصیت از خلال زبان، مکث‌ها، طعنه‌ها و لکنت و غیره و یا شخصیت‌پردازی از طریق بدن و بازی فیزیکی در نماهایی از بسیار نزدیک، که در این ویدیوی خارجی اشاره شده. اگر این‌ها -و مطمئنا بیشتر از اینها- شخصیت‌پردازی نیست، پس ...
هم لانتیموس و هم اندرسون، به طرز خوشایندی غافلگیرم کردند! برای اولین بار، فیلمهایشان، کاملا باب طبعم بود. شاید بخاطر اینکه حد اقل از نظر حس و لحن کمی به فیلمهای مارتین مکدونا شبیه بودند!