(۱۴۰۴/۹/۲۷ عصر ۰۹:۴۲)سروان رنو نوشته شده:  

" فقط آن چند روز که مرا دوست داشتی زندگی کردم ... " ( دیالوگ فیلم ) 

فیلم در مکانی دنج ( خلوت )  In a lonely place 1950  نیکلاس ری را دیدم ؛

یک فیلم نوآر عالی و یکی از درخشان ترین بازی های همفری بوگارت. فقط باید ببینید ؛

دارای تمام شاخصه های لازم برای یک فیلم نوآر جذاب ؛ از فیلمنامه خوب تا  زن اغواگر زیبا ( گلوریا گراهام )  با داستانی که بعد از 75 سال هنوز تازه است چون ممکن است برای هر کدام از ما رخ بدهد .

دو فیلم ،در مکانی خلوت (1950) و ساعات ناامیدی (1954) همفری بوگارت را  را سالها پیش با اختلاف چند روز  تماشا کردم، سوای داستان متفاوت دو فیلم ،در هر دو غم و تنهایی عمیقی در چهره بوگارت می دیدم که باعث شد چهره اش همیشه در خاطرم بماند، اگرچه بوگارت جزوء بازیگران محبوبم نبود.ب عدها نسخه دوباره سازی «ساعات ناامیدی» ساخته  «مایکل چمینو» (1990) را اتفاقی دیدم،دورانی که میکی رورک در اوج بود، انتظار داشتم با هاپکینز و رورک این نسخه برایم خاطرساز تر شود، اما فیلم ناامیدم کرد.

هنوزهم سکانس آخر فیلم ساعات ناامیدی که بوگارت با چهره ای درمانده و غمگین از خانه خارج می شود تا خود را تسلیم پلیس کند و به سمت نورافکن سنگ می اندازد تا مرگش را توسط پلیس خودش رقم بزند را پس ذهن خودم فراموش نکرده ام.