کوپولا و کاستنر همه‌ اعتبار مالی و هنریشان را روی Megalopolis, 2024 و Horizon: An American Saga گذاشتند، اما بی نتیجه. تماشاگر امروز با سه-چهار ساعت فیلم، و ده‌ها شخصیت تازه ارتباط نمی‌گیرد. و ظرفیتی برای حماسه‌های طولانی، کند ملال آور و پرخرج ندارد.

از 2008 تا اوایل دهه 2020، فقط مارول به تنهایی بیش از 25 میلیارد دلار فروش جهانی داشت. دنیای سینمایی دی‌سی هم هرچند کمتر موفق بود، اما چند میلیاردی برای برادران وارنر سود داشت. اما 2024 رسما سال فروپاشی ژانر کمیک بوکی بود. Madame Web: فروش جهانی کمتر از 120 میلیون در برابر بودجه‌ای حدود 80 میلیون + تبلیغات. عملاً یک شکست سنگین بود. Kraven the Hunter بارها به تعویق افتاد و وقتی هم اکران شد، به زحمت توانست هزینه‌هایش را برگرداند. Aquaman and the Lost Kingdom که از 2023 ادامه یافته بود، عملاً بی‌رمق به پایان رسید و پایان رسمی دنیای سینمایی دی‌سی محسوب شد. حتی مارول هم، در مقایسه با روزهای اوج، چیزی برای عرضه نداشت، جز تداوم پروژه‌های تلویزیونی کم‌فروغ.

و البته که همه پول بلیط های فروش رفته به جیب سازندگان نمی رود. مثلا فیلم Sinners عملکرد جالبی داشت. با بودجه‌ای متوسط(90) و تبلیغات، توانست 367 میلیون دلار بفروشد و گفته می‌شود که 60 میلیون دلار سود داشته باشد.

ستاره‌ها نیز خودشان قصه‌ای دیگرند. تعداد آژانس‌های بزرگ بازیگری که زمانی ده‌ها آژانس مستقل بودند، امروز عملاً به دو شرکت CAA و WME، و کمی هم ICM محدود شده. از سوی دیگر، نشریات و رسانه‌های معتبری مانند ورایتی، هالیوود ریپورتر، رولینگ استون و ایندی‌وایر، بنا به گفته‌ ها بسیاری دیگر هم، امروز همگی زیر چتر یک مالک اصلی یعنی PMC اداره می‌شوند و دیگر آن استقلال سابق را ندارند. ستاره‌شدن و ماندن در عصر کنونی، بیش از آن‌که به استعداد یا حتی فروش گیشه وابسته باشد، به شبکه‌ای از روابط، تبلیغات، الگوریتم‌های پلتفرم‌ها و حمایت رسانه‌ها گره خورده. هالیوود قدیم هرچند بی‌رحم‌تر بود، اما صادق‌تر هم می‌نمود. اگر فیلمی شکست می‌خورد، ستاره‌اش سقوط می‌کرد و سر از سریال‌های پلیسی درجه‌دو درمی‌آورد.