تاپیک ورزشی حول محور فوتبال خیلی هم عالی منم از جامهای گذشته خاطرات دارم.از یک چهارم جام ۸۶ دیدار فرانسه و برزیل که به قول کارشناسان فینال اصلی بود فینال زودرس.خدا بیامرزه بهرام شفیع رو که با صدایی با صلابت میگفت حالا دکتر سوکراتس زیکو و گل .به این میگن یک فوتبال مدرسه ایی.برزیل تیمی که عاشقش بودم و هستم.و سندروم پاهای بیقرار ما پس از تماشای بازی .تو کوچه خیابون خلوت در شب .میدان خاکی گوشه شهر یا زمین اسفالت پارک.مگر همین زمین آسفالت میتوانست حریف پاهای بیقرار ما بشود با افتادن ضرب خوردن کنده شدن پوست زانو

هیجان نوجوانی جای ترس از زمین آسفالت کوچه داغان نمیکذاشت حتی شکستن و ان روز که مچ پا از هر دو قوزک در رفت و چه دردی و چه فریادهایی زیر دست شکسته بند و دکتر و امپول مسکن.و خشم پدر که دیگر فوتبال تمام.فهمیدی تمام.پس چیکار کنم ورزش رو .بشین شطرنج بازی کن مثل بچه ادم هم مغزت رشد میکنه هم پست و پات سالم میمونه.اما مگر پدر خبر دارد که وسر چه هنر دارد این پسر بی هنر باز هم دنبال توپ دوید تا دوباره کار دستش داد .ایندفعه اما التیماتوم خیلی جدی شد.پس صفحه شطرنج گسترده ماند و مهره ها امدن و رفتن چیده شدن و زده شدن تا شیرین شد و تا مربیگری و گرفتن ریتینگ جهانی پیش رفت.اما سودای فوتبال از سر نرفت گاهی پای ضرب دیده به توپ میخورد اما با ترس و خیلی کم.تماشای فوتبال هم که پر شور ترین لذت بخش ترین .اسامی بزرگ ببتو روماریو روبر تو کارلوس  رونالدینیو کاکا و اسطوره دیه گو ارماندو مارادونا .

الکساندر ارتوبیلی رودی فولر رود گلیت مارکو فانباستن اوه همه اسامی همه بازیها هنوز ان بازیکنها برایم بازی میکنن هنوز گل میزنن دریبلهای جانانه برگردانهای عجیب و شوتهایی که به دیرک میخورد که عشقش بیشتر از گل شدنش بود.فوتبال با همان نسلها با همان اسامی وقتی فوتبال هنر بود و نه جنگ.

میخواستم از سینمای رزمی بنویسم که در قالب سینمای ورزشی جا میگیرد که خاطرات فوتبالی احساسش غلیظ شد و اجازه نداد مگر در فرصتی دیگر