(۱۴۰۳/۷/۲ عصر ۱۰:۴۰)رابرت نوشته شده:  

سعی می‌کنم از این پس، خاطرات کوچک و کوتاهی را که ناگهان به یاد می‌آورم در این جستار بنویسم...

کودکی من مصادف بود با دوران جنگ ایران و عراق. همان‌طور که در بعضی نوشته‌های قبلی گفته‌ام، آن سال‌ها در فردیس کرج زندگی می‌کردیم و برای دید و بازدید اقوام که همگی در تهران  بودند، مدام در اتوبان تهران-کرج تردد می‌کردیم. بابا یک پیکان طوسی رنگِ کار مدل ۵۲ داشت و من و خواهر و برادرم همیشه روی صندلی عقب آن می‌نشستیم. من مسافت طولانی اتوبان را با یک خیال عجیب کوتاه می‌کردم...

از راست: رابرت (که نور آفتاب مستقیم بعد از ظهر چشمش را کور کرده است!) و برادر و خواهرش در تنها عکسی که تصویر پیکان طوسی رنگ کارِ مدل ۵۲ (به صورت محو و نصفه-نیمه) در پس‌زمینه آن مشهود است. تابستان ۱۳۶۴، رامسر

آن موقع‌ها که از خانه (فردیس) به سمت تهران در حرکت بودیم و طبعاً خوشحال و شارژ؛ این طور خیال می‌کردم که تمام اتومبیل‌های در حال تردد به سمت تهران (از جمله خودمان) در حال عزیمت به جبهه جنگ با دشمنی خیالی هستیم و انبوه این اتومبیل‌ها به کمک هم این دشمن فرضی را شکست می‌دهند! در راه برگشت به خانه هم که معمولاً پکر بودیم، تصور می‌کردم همه اتومبیل‌هایی که از تهران به سمت کرج می‌روند، (از جمله خودمان) در حال بازگشت از میدان جنگ با همان دشمن فرضی هستیم و می‌رویم تا تجدید قوا کرده و برای اعزام بعدی آماده شویم! اگر سمت مخالف اتوبان شلوغ بود، دل‌گرم و خوشحال می‌شدم که حتماً اتومبیل‌هایِ تازه نفسِ اعزامی -به خاطر تعداد زیادشان- از پس دشمن برآمده و ما با خیال آسود‌ه‌تر می‌توانیم به خانه برگردیم و برای اعزام بعدی آماده شویم!

جالب اینکه این مبارزه خیالی هیچ وقت تمامی نداشت و پایانی برای آن و شکست قطعی دشمن متصور نبودم!

اما حالا هر موقع در همین اتوبان رانندگی می‌کنم، عزا می‌گیرم. انبوهی از اتومبیل‌هایی که راننده‌هایشان بدون رعایت قانون، تخته گاز ویراژ داده و از سمت چپ و راست لایی می‌کشند. الآن این اتومبیل‌های قانون‌شکن دشمنانی هستند که به خون‌شان تشنه هستم!