(۱۴۰۴/۵/۱۰ صبح ۱۲:۴۴)سروان رنو نوشته شده:  

در جعبه پیام , آقای با  سخن از تلویزیون قدیمی سیاه و سفید RTI کرد یهو یادم اومد که ما هم یکی داشتیم؛ دقیقا مدل عکس پایین. بدنه اش از چوب صیقلی عالی بود با درِ تاشو و بند و بساطِ  مفصل !

برای سن و سال بچگی ما دستگاهی پر رمز و راز و با ابهت بود , یه چیزی در حد آپولو  ! 

درش وقتی بسته میشد یه قفل هم داشت و اگر اذیت میکردیم بازش نمی کردن !

 در بوفه پذیرایی هم گلدون دقیقا شبیه همین عکس داشتیم البته رنگ آبی .

واقعا جالبه ! خاطره جمعی دهه 50 و 60 ایرانی ها خیلی شبیه هم است !

. 

آخ ... تیر خوردم بچه‌ها ، من پرت شدم وسط خاطرات شما مواظب قلعه باشین!

                                 «خاطرات من و تلویزیون RTI م»

جناب "سروان رنو" غروب جمعه رو انتخاب کردی برای ورق زدن دفترچه‌ی خاطرات کودکی؟؟ آخه این رسمشه ؟!  کِی این تلویزیون رو خریدمو یادم نیست ولی من چند برنامه از قبل انقلاب یا دم‌دمای اون روزها مانند کاراگاه راکفورد ، مرد شش میلیون دلاری ، باراتا و ... رو یادمه البته در دود غلیظی هستند و خیلی واضح به یاد ندارم ، چیزایی که خوب یادمه همونایی هستن که غالبا در موردشون بحث می‌کنیم  ولی خب الان می‌خوام در مورد خود این تلویزیون RTI حرف بزنم که بدست ما چهار کودک دهه پنجاهی نفسش زود به شماره افتاد مادرم همیشه میگه شلوغ‌ترنشون تو بودی خیلی که ورجه‌وورجه می‌کردی می‌نداختمت پشت اون تلویزیون و چند دقیقه‌ای حبست می‌کردم به کارهای خونه برسم یادمه پشت تلویزیون دو پبج برای دو سر سیم آنتن داشت یکی سیاهرنگ بود اون یکی قرمز

ترانزیستوری نبود لامپی بود ، روشنش می‌کردیم چند لحظه‌ای باید به‌اصطلاح گرم می‌شد بعد صداش میومد بعد از چند لحظه تصویرش می‌اومد یکم تاریک بود تا یواش یواش صحنه آماده می‌شد ، بعد از چند سال اون نوره خیلی کم شد بالاجبار دگمه مربوط به روشنایی‌شو تا آخرین درجه می‌چرخوندیم یه مدت بعد اینم افاقه نمی‌کرد ... لامپ اتاق رو خاموش می‌کردیم اواخر دهه پنجاه و اوایل دهه شصت از غصر برنامه‌ها شروع می‌شدن و میشه گفت اکثر برنامه‌ها رو در غروب و در شب نگاه می‌کردیم ... خلاصه نور تلویزیون هی کم و کمتر می‌شد اون وقتا مثل الان نبود که به کوچکترین دلیلی وسایل خونه رو تعویضشون کنیم ضمن اینکه می‌تونم به جرات بگم کل شهرمون پنجاه گیرنده نداشت بهمین خاطر کسی نبود تلویزیون رو تعمیر کنه البته جابجائیش با توجه به حجم و اندازه و وزنش کلی مکافات داشت ... باز حودمون یه کاریش کردیم لامپ اتاق رو که خاموش می‌کردیم می‌موند لامپ اون یکی اتاق که نورش صاف می‌خورد به صفحه تلویزیون! در عالم بچگی واسه‌ی این مشکل هم یک راهکار پیدا کردم یک پوشه آوردم با پونز به درب اتاق چسبوندم مانع رسیدن نور لامپ اتاق وسط (هال) به تلویزیون بشه!!

اینم یه مدت کارساز بود ...!

آخرین راهکار ما بچه‌ها این بود که می‌رفتیم زیر یه پتو و برنامه‌ها رو از اون زیر نگاه می‌کردیم!! فکرشو بکن مثل کرسی که یه پتوی بزرگ روش می‌ندازن ما یه پتو به تلویزیون می‌زدیم و اینجوری و با این مکافات برنامه نگاه می‌کردیم ولی می‌دونید بچه‌ها ... اسمش بی‌امکاناتی نبود واقعا میگم خوشبخت بودیم من و دو خواهر و یه برادر دیگه و پدر و مادرم می‌رفتیم اون زیر و در لحظه زندگی می‌کردیم ، غم نبود که بگم شاد یا شوت بودیم ، استرس ، اضطراب و ... اینجور چیزا اصلا وارد دنیامون نشده بودن ..

بگذریم همین الان جناب "آرلینگتون" گفتن قدر اون وسایلی که یک عالمه ازشون خاطره داشتیم رو ندونستیم و جاشون رو با یکی دیگه پرکردیم و چاره‌ای هم نبود، زندگی در جریانه ... تلویزیون‌های رنگی اومدن و به خاطر دارم تا زمان خرید یه تلویزیون aiwa ی رنگی دو تلویزیون سیاه و سفید دیگه هم خریدیم ولی یاد این تلویزیون بزرگ RTI رو گرم در ذهن و سینه‌ام ، در یاد و در حافظه‌ام محکم بغل کرده‌ام و هر زمان که کم میارم پناه می‌برم به اون روزهای امن به اون خاطرات که در سرمای بی‌روح این روزها گرم گرمم کنه ... فکرشو بکن دیدن تئاتر دست بالای دست و سوزنبانان و مسابقه نام‌ها و نشانه‌ها با تلویزیون RTI .. این خاطره رزق و روزی روحمه و چه همنشین دلنشینیه!

یه تصویر پررنگ از مرحوم پدرم همیشه جلو چشممه ، یه صندلی می‌آورد و گوشه تلویزیون روبروی ما بچه‌ها و چند نفر از  همسایه‌ها که می‌اومدن خونه‌مون برای دیدن تلویزیون ، می‌نشست ، سیگار دود می‌کرد و ما ها رو نگاه می‌کرد هرازگاهی یه نگاهی به تلویزیون می‌کرد ... عاشق فیلم‌های وسترن بود همین که می‌نشست فوری انگشت میذاشت روی قهرمان فیلمو می‌گفت این مشخصه دلیره ، قویه، زرنگه و ازین حرفا ...

ببین "سروان رنو" ی عزیز چه هیزمی دارم برای آتیش گرفتن فقط یه جرقه لازم داره برای گُر گرفتن و رفتن و مرخصی گرفتن از این روزها این ... این فقط یک اسم داره: نوستالژی

”انکار زمان دردناک فعلی“