در سه چهار ماه اخیر، به لطف همراهی جمعی از دوستانم، دوباره به تماشای بخشی از آثار برگمان و آنتونیونی (دو تن از معماران مهم سینمای مدرن) نشستم. بعد از سال‌ها، این اولین بار بود که با ذهنی متمرکز و نگاهی هدفمند به سینمایی برگشتم که همیشه دوستش داشتم. از اینکه سینمای آنتونیونی با آن سکوت‌های سنگین و روایت‌های ناپایدار هنوز هم می‌تواند چنین زنده، تازه و تاثیرگذار باشد شگفت‌زده شدم. فیلم‌های او به جای آنکه پاسخ دهند، سؤال می‌کنند و به جای توضیح، نشان می‌دهند. شخصیت‌های درون‌گرا، عمیق و سرگشته‌اش با تمام پیچیدگی‌هایی که داشتند ملموس بودند. قاب‌بندی‌های دقیق و فکرشده‌اش مخاطب را وامی‌دارد بهتر ببیند، مکث کند، و گاهی حتی چیزهایی را احساس کند که قبل از این نادیده گرفته بود. آنتونیونی تماشاگر را به درنگ و نگاه مجدد دعوت می‌کند. به نظرم تجربه‌ی فیلم‌های او فراتر از روایت است.