در راستای همین بحث:

تجربەی من و پسرم بدین شکل بود کە کارتونها را بە دو دستەی ( کارتونهای دوران کودکی من و مادرش ) + ( کارتونهای دوران کودکی خودش ) نامگذاری کردە بودیم.

برای اینکە کارتون های دوران ما برایش جذاب باشند راستش یک مقدار دیکتاتوری بە خرج دادیم آنهم تعریف و تمجید از داستانهای کارتونهای دوران ما و لوس و بی معنی شمردن کارتونهای جدید و تا حدی این را ادامە دادیم کە خودش هم در مقام مقایسە قرار گرفت و با ما هم نظر شد.

از شانس ما دوران کودکیش نیز همزمان شد با شروع فعالیتهای پرشین تونز کە بخشی برای بازپخش کارتونهای نوستالژی داشت و از سوی دیگر خودم هم مجموعەهایی از کارتونهای قدیمی تهیە کردە بودم و برای تماشایشان (با پسرم) وقتی را مشخص میکردیم ، از سوی دیگر کارتونهای جدید را هم با او می دیدم تا یک مقدار از شدت عملکرد دیکتاتورمابانەام کاستە شود و این میان نە سیخ بسوزد نە کباب.

نتیجەی نهایی آن شد کە باب میلم بود: بن تن جایش را داد بە تن تن ، پلنگ دم دراز جایش را داد بە پلنگ صورتی و الا آخر.

اکنون کارتونهای : می تی کمون ، هاکلبرفین ، توشیشان ، فوتبالیستهای سری اول ، وروجک ، چوبین ، زنان کوچک ، آنشرلی ، رابین هود و ... در کنار شکرستان و تعدادی  کارتون نسل خودش شدەاند کارتونهای خاطرەانگیز دوران کودکی پسرم به مانند خودم.

حال خاطرات مشترکی در این زمینە داریم کە گاهی در موردشان با هم بە گفتگو می‌پردازیم .