(۱۴۰۴/۱/۵ عصر ۰۲:۴۵)کنتس پابرهنه نوشته شده:  

در چند هفته‌ی اخیر چند مستند درباره‌ی زنان سینمای کلاسیک دیدم که هر کدام لطف و جذابیت خودش را داشت اما یکی از آن‌ها از همه بیشتر به دلم نشست، نه فقط برای اینکه بازیگرش را بیشتر دوست دارم که برای شکل و نحوه‌ی روایت جالبش.

.با تشکر از کنتس گرامی و در تایید نظراتشان:

هر چند علاقه‌ای به فیلم‌های تیلور نداشتم و جالب بود که خودش هم چنین نظری داشته! صراحت و صداقت و نحوه بیان افکارش درباره زندگی، عشق و حرفه‌اش که با وجود موفقیت‌های فراوان، هرگز آموزش رسمی بازیگری ندید و خودش هم اذعان داشت که هیچ‌گاه به دنبالش نبوده هم جالب بود.

این مستند، خاطرات او از نخستین فیلم‌هایش، تجربیات شخصی‌اش و داستان زندگی پر فراز و نشیبش را روایت می‌کند، که در پسِ تصویر یک ستاره، زندگی سرشار از شادی‌ها و تراژدی‌ها نهفته. او که همواره زیر فشار توجه عمومی و پاپاراتزی‌ها بوده، در این روایت صمیمانه، چهره‌ای انسانی‌تر و ملموس‌تر از خود ارائه می‌دهد.

از احساسی‌ترین بخش‌های این مستند، تأملات تیلور درباره عشق و فقدان، جستجوی هویت و پیچیدگی روابط انسانی است، که او از روابطش با عزیزانش، تأثیر آن‌ها بر شخصیت و حرفه‌اش می‌گوید. صداقت کلامش مخاطب را به تفکر وا‌می‌دارد. تا پیش از دیدن این مستند، او را این‌چنین زیبا و عمیق ندیده بودم. تنها کاش نام آن یکی دو فیلمی را که خودش به‌طور استثنایی خوب می‌دانست، ذکر می‌کرد. احتمال می‌دهم یکی همین ویرجینیا وولف باشد که خود تأییدی بر استعداد و هنرش بود، اما فیلم چندان برایم جذابیتی نداشت!

و اما چه ببینم؟! یک‌بار گزینه‌ خرس ۱۹۸۸ مطرح شد در جواب; فیلمی که ندیده بودم و پیشنهاد قانع‌کننده‌ و زیبایی بود.

با سپاس از لطف و توجه کنتس گرامی، باید بگویم که فیلم "غول" اثری درخور توجه بود. نمی‌دانم آیا ناشی از گذر عمر است یا تأثیر آن مستند، این فیلم که از آن یاد شد، برایم اثری ارزشمند جلوه کرد. با وجود آنکه ریتمی کند داشت و طولانی بود، زمانی که به تماشایش اختصاص دادم، لذتبخش و دلنشین گذشت.