این فیلم"رولی" مرا به یاد داستان دیگری از یک یتیم انداخت. کاترینا، دختری که توسط سیلاس مارنر پیدا شده بود. همان وقت به طور گذرا آن را دیده بودم، اما امروز که دوباره به یادش افتادم، لطافتش مرا تحت تأثیر قرار داد. به‌ویژه در صحنه‌ای که او را به یتیم‌خانه بازگردانده بودند و بر روی تختی در فکر فرو رفته بود. برای لحظه‌ای مانند دوران کودکی‌ام فراموش کردم که در حال تماشای فیلم هستم. سپاس دوباره از سیلاس مارنر برای این خاطره‌ی زیبا.
ساداکو و هزار درنای کاغذی، فیلمی است که در نوجوانی درباره آن شنیده و خوانده بودم و مشتاق تماشایش بودم ودر دلم جای خاصی یافته بود ولی یافتنش تا مدتی پیش ممکن نشده بود. احساسم این است که ارزش این انتظار را داشت ولی برای دیگران شک دارم که هم اینگونه باشد.