مرگ ترسناک و دردناک نیست بلکه یک پرواز باشکوه است و خوشا به حال کسانی که با شکوه پرواز می‌کنند .

ژاله علو از بانوانِ هنرمند اصیل ایرانی است که جایگاهش را بواسطه ی هنر آفرینی در زمینه های مختلف بدست آورده است ، وی نخستین بار با ایفای نقشِ دختر خورشید در نمایشنامه ی داستان شب در رادیو پا به عرصه ی هنر نهاد ،  او بازیگری را همچنین در  سینما ، تئاتر و تلویزیون تجربه کرده ، در گویندگی و دوبلاژ یک صداپیشه توانمند و صاحب سبک بوده و درکنار همه ی این ها دستی هم در شعر و شاعری دارد .

وی در مراسم تقدیرش به سال 1387 در جشنواره ی پروین اعتصامی ، علاقه ی خویش به  پروین اعتصامی را چنین بازگو و توصیف کرد : از دیرباز عاشق پروین  بودم . گویا یک ارتباط عجیب داشتم با آنچه در شعرهای اوست و شاید این عشق من را هم شاعر کرد.

ما میان عشق بازان یکّه ایم

ما ز باران محبت چکّه ایم

رخ نموده یار در آئینه ها

ما از آن آئینه ها یک تکّه ایم

ژاله علو در مصاحبه ای می گوید : افتخار می کند بیشتر از ۷۰ سال در خدمت هنر کشورش در زمینه ی سینما ، تئاتر ، رادیو ، دوبلاژ و همینطور شعر بوده است ، او اظهار می دارد : همیشه مورد تشویق مردم بودم و این تشویق سبب پایداری من بود ؛

او همچنین ادامه می دهد :
هنرمندان زیادی بودند که دیگر نظیر آنها را نخواهیم داشت ، البته هنوز هم هنرمند داریم که قابل توجه و احترام هستند اما یاد یاران از دست رفته در زمانی که آدم مرور خاطرات می کند ، خیلی عزیز است ؛
دوستانی بودند که در رادیو ، دوبله ، سینما و تئاتر همراه و همکار و همگام بودیم با هم به کارمان عشق می‌ورزیدیم ، عاشقانه کار می‌کردیم و باهم اثری بوجود می‌آوردیم که مردم روزی دیدند ، شنیدند و در خاطره‌هایشان نگه داشتند و هنوز بعد از سال‌ها وقتی من را می‌بینند می گویند ما با صدای تو بزرگ شدیم .

اما بالاتر از همه این هنرها باید به بزرگی ، اقتدار ، تواضع و مهربانی ایشان اشاره کرد که بر صدا و شخصیت ایشان وجاهت خاصی بخشیده است .

خاله لیلا درس آموخته ی کلاس درس زندگیِ شما بوده و هستم ، پس جسارت کردم و در دوبیتی زیبایتان دستی بردم ، به دل که نخواهید گرفت می دانم ، حتم دارم  مقبولتان نیز خواهد افتاد  ، البته همچنان ادعایی ندارم ...

ما میان عشق بازان یکّه ایم

ما ز باران محبّت چکّه ایم

عاشقی زیبنده ی اهل دل است

عشق را ما عاری از هر لکّه ایم

اهل نخوت را کجا این خصلت است

کز طوافش متصّل در بکّه ایم

خود پرستان غرقه در گندآبِ کِبر

ما زلالین آب پاکِ برکه ایم

رُخ نموده یار در آئینه ها

ما از آن آئینه ها یک تکّه ایم

ژاله ایم و لاله مأمن گاه ماست

واله ی آن هاله در تاریکه ایم