(۱۴۰۳/۹/۴ عصر ۰۸:۵۳)سروان رنو نوشته شده:  

بالاخره نسخه دوم فیلم گلادیاتور  اکران شد.

گلادیاتور در زمان خودش با هنرنمایی راسل کرو و خواکین فونیکس حسابی سر و صدا به پا کرد و امروزه دیگر از کلاسیک های ماندگار محسوب می شود. نسخه ی یک پر از تک سکانس های زیبا بود با پایانی زیبا.

امیدواریم که ریدلی اسکات به خاطره خوبمان از گلادیاتور گند نزده باشد ! البته هر چه باشد  در هیاهوی فیلم های مارول و تین ایجری یک اتفاق خوب است.

دوستانی که می توانند , این هفته فیلم را تماشا کنند تا اینجا درباره آن گپ بزنیم.

مواظب باشید نسخه ناقص را دانلود نکنید چون نسخه اصلی باید 2 ساعت و 28 دقیقه باشد.

https://www.imdb.com/title/tt9218128/

هرچند گفتن این سخن را باورناپذیر نمی‌دانستم، اما چه چاره که حقیقت را پرده‌در باید گفت: اگر این دو امپراتور به‌جای این هیبت، به هیئت شاه و ملکه ظاهر می‌شدند، شاید جرعه‌ای از شراب واقع‌گرایی در جام این داستان ریخته می‌شد و شعور تماشاگر را به این‌سان به زنجیر تمسخر نمی‌بستند. لباس‌هایی چنین نامأنوس و فضایی چنین غریب، صحنه‌های نبرد و جلوه‌های بصری، گرچه رنگ و لعابی داشت که، دل شیفتگان ۳۰۰ را شاد می‌کرد، اما مرا به یاد تابلویی از غرور بی‌پایه تمدن غرب انداخت؛ روم و یونان را چنان بر تخت اقتدار و شکوه نشانده‌اند که گویی هر چه در سوی دیگر جهان است، بادیه‌ای بی‌آب و علف بوده است. این غلو و تمثیل‌های سنگین از قدرت، معده را به هم می‌پیچاند.  همه تمدن غرب را می‌ستاید و همه را نور و خرد می‌پندارد، وبا هر ستایش، نیشی نیز به ساحت دیگر فرهنگ‌ها می‌زند.

با قهرمانان فیلم نخست،  می‌شد  هم‌داستان شد؛ گویی از قصه‌سرایان قدیم برآمده بودند و با دمی گرم در میانمان می‌زیستند. و با تمام نقصان‌ها، شمایلی انسانی داشتند؛ دل و جانی داشتند که می‌شد با آن‌ها همدل شد و گام به گام، در فراز و نشیب زندگی‌شان شریک بود. اما اینک، این‌جا ماجرا گویی زاییده‌ی خواب شبی آشوب‌ناک است! در این ترکیب آشفته از نبرد و دسیسه، قهرمانان چون اشباحی بی‌روح بر پرده می‌لغزند؛ شخصیت‌هایی تخت و بی‌جان که نه شوری برمی‌انگیزند و نه قصه‌شان ما را به پی جستن فرا می‌خواند. هیچ انسانی نیست که بخواهی او را درک کنی، با او بخندی یا حتی بر او خشم بگیری.

زنجیره‌ای از تکرارهای بی‌سرانجام ودایره‌ تسلسل از آغاز تا انجام، : جنگ و جدالی بیهوده، توطئه‌ای چون سایه‌ای گذرا، صحنه‌ای دراماتیک که زودتر از آنچه به دل بنشیند، فراموش می‌شود. و بازگشت به همان آغاز بی‌حاصل. گویی سازندگان این روایت، خود نیز نمی‌دانستند قهرمانشان کیست و رسالتش چیست.  این حلقه‌ی تکرار،  چیزی جز حس پوچی و بیهودگی برایم به ارمغان نداشت.

پس بگذارید با زبانی استعاری بگویم: این فیلم، کاسه‌ای پر از رنگ‌های روشن و فاخر است که بر دیوار انداخته باشند. هرچند رنگ‌ها باشکوهند، اما هیچ تصویر، هیچ داستان و هیچ حس مشترکی از آن برنمی‌خیزد. به قول حافظ:

"هرگز نمیرد آن‌که دلش زنده شد به عشق،"

اما این روایت، هرگز زنده نبود که بتواند بمیرد!

هرچند دل به طاق آرزو نبسته و کشتی امید را به ساحل انتظاری بلند پهلو ندادذه بودم. و دل همچون عابری بی‌قرار، از این مسیر عبور کرد بی‌آنکه خم بر ابروی شوق آورد یا درنگی بر ایستگاه انتظار گزارد.، فیلم را به این سخن وداع می‌گویم:

"دل اگر تو شکستیش، بازش خر،"

که این دل، دیگر با این سینمای 2024 صلح نخواهد کرد!