(۱۴۰۳/۳/۲۲ عصر ۰۹:۴۶)سروان رنو نوشته شده:  

....

یک معلم درسِ حرفه و فن داشتیم که خیلی سالخورده بود و ترکیب صورت و سبیل اش خیلی شبیه گرگِ پیر در کارتون پسر شجاع بود. در کل مدرسه معروف شده بود به گرگِ پیر . خودش هم فهمیده بود اما چیزی نمی گفت. آدم خیلی خوب بود . خوشبختانه عمر طولانی ای داشت و تا چند سال پیش هم زنده بود. جالبه که نام واقعی اش یادم نمی آد اما لقب اش از یاد هیچکدوم از همکلاسی ها نرفته.

همهٔ ما دههٔ شصتی‌ها با این خاطرهٔ شما تو ذهنمون یاد چندین خاطرهٔ مشابه می‌افتیم.

یکی از علّتاش به نظرم مربوط به حافظهٔ ژنتیکی ما می‌شه. تا همین صد سال پیش (در دههٔ شصت، تا همین ۶٠ سال پیش) و قبل از روی کار اومدن «پهلوی اوّل» و اجباری کردن نام خانوادگی و شناسنامه، تو هر محلّه‌ای ده‌ها «محمّد» و «فاطمه» و «غلام» و «حسن» وجود داشت. و چون نام خونوادگی‌ای در میون نبود، اکثراً برای همدیگه لقب می‌ذاشتن تا این همه فرد و این همه نوم مشابه از همدیگه شناسایی داده شن! بابام تعریف می‌کرد که رسم بوده مثلاً وقتی می‌گفته‌ن:

محمود سیاه

اصغر کچل

قلی خله

پری بلنده

همه می‌دونستن کدوم فرد رو می‌گن!

خب این رسم دیرینه و نسل‌ اندر نسلی به ماها هم رسیده بوده و تا همین چن سال پیش مرسوم بوده؛ ولی، تو نسلای بعدتر کمرنگ‌تر شده؛ گرچه، به صفر نرسیده؛ بخصوص چون، تو هر جمعی، افرادی هستن که احساس بامزه‌تر بودن می‌کنن و یکی از راه‌های بامزگی رو مسخره کردن تیپّ و ظاهر طرف می‌دونن.