در سالهای نوجوانی علاقەی ویژەای بە صادق هدایت داشتم ، از تهیە و خواندن مجموعەی آثارش و همەی آنچە تا آن سالها در مورد هدایت نوشتە شدە بود.

سال هفتاد و نە یا هشتاد بود کە برای اولین بار بوف کور را خواندم و احساس می‌کردم درک عمیقی از این داستان دارم کە بعدها در سال هشتاد و نە یک دهەی بعد دوبارە آن را خواندم و تازە فهمیدم کە آنزمان چیزی ازش نفهمیدەام.

دیوار یکی از اتاقهای خانەی پدری را هم بە پوستر شخصیتهای مورد علاقەام اختصاص دادە بودم کە یکی‌اشان هم صادق هدایت بود.

عکس ها ، نقاشیها و کاریکاتورهای بسیاری از هدایت دیدە بودم و در این میان یکیشان را خیلی دوست داشتم .

اما هرگز تصورش را نمیکردم سالها بعد با خالق یکی از معروفترین تصاویر کشیدە شدە از هدایت در تونلی مجازی و خیلی اتفاقی گفت‌وگو داشتە باشم ؛ جناب جواد علیزادە کاریکاتوریست.

این تصویر کە سال پنجاە و پنج توسط ایشان طراحی شدە و بەنوعی مشهورترین کار و امضای ایشان بە حساب می‌آید.

این تصویر الگویی شد برای من کە خودم نیز دستی بە طراحی داشتم و بعدها سوژەهای مختلفی از هدایت بنا بر همین الگو طراحی کردم.

بهار سال هفتاد و هفت از دکەای جدیدترین شمارەی مجلەی طنز و کاریکاتور کە ویژەی جام جهانی نود و هشت فرانسە بود را خریدم . روی جلدش کاریکاتوری از جواد خیابانی بود کە بە دلیل درشت بودن جسە تمام صفحەی تلویزیون را پر کردە بود و نمیشد بازی فوتبال را دید ، خیلی برایم خندەدار بود و جالب اینکە آنهم اثری از جناب علیزادە بود و اکنون سالها بعد میدانم چرا در گوشەی بسیاری از کاریکاتورها نوشتە میشد (داوج) کە همان جواد اما معکوس است.

این حقیقتی انکار ناپذیر است کە تاثیر قلم هدایت بر همەی تجربەگران نویسندگی در ایران سایە می‌اندازد (مشروط بە آشنایی با آثار هدایت) و تا روزی کە بە استقلال در نوشتن نرسند کمترینش یک بار بە سیال ذهن و الگوبرداری از هدایت می‌پردازند و مشق هدایت می‌کنند.

حال پس از چند دهە این سوال برایم پیش آمدە کە آیا خود صادق هدایت فکرش را میکرد اینچنین در تار و پود هنری ایران رخنە کند و سالها بعد از مرگش هم در جای جای سرزمینی کە روزگاری آن را ترک گفتە بود نقل محافل و گفتمان‌ها باشد.

هدایت وقتی کە در هند بسر میبرد نامەای از دوستش مجتبی مینویی دریافت میکند کە از ایشان میخواهد بە وطن برگردد و در پاسخ نامەی مینویی میگوید: حتی فکر بازگشت بە سرزمین مشدی تقی و مشدی نقی لرزە بە تنم می‌اندازد.

یاد کردن از شخصیت های برجستەی هنری نوعی وفاداری و ارج نهادن هنر و زحمات آن هنرمند است ، این پست تقدیم بە صادق هدایت و جواد علیزادە میگردد اگرچە هرگز نبینندش ولی شخصا ارزای روحی می‌شوم با ارسال آن.