I'm Not There فیلمی متفاوت در کارنامه تاد هینز است. فیلمی که اگر از قبل با باب دیلن و زندگی پر پیچ و خمش آشنایی نداشته باشید احتمالن با دیدنش گیج خواهید شد و شناخت خاصی از او به دست نخواهید آورد. برای من که از قبل مستندهای don't look back و No Direction Home را دیده بودم تماشای این فیلم تجربه بدی نبود.

شخصیت همه ما در طول زندگی در حال تغییر است (بعضی کمتر و بعضی ها بیشتر) و ردپای اتفاقات تلخ وشیرین زندگی بر طرز تفکر و نگرش مان در طول زمان خودش را نشان می دهد. باب دیلن هم در زندگی اش فراز و نشیب های زیادی را تجربه کرده و برای همین تاد هینز برای نشان دادن شش شخصیت متفاوت باب دیلن در بازه های زمانی مختلف، از شش بازیگر مختلف استفاده کرده است. هیث لجر، کریستین بیل، بن ویشاو، ریچارد گیر، مارکوس فرانکلین و البته کیت بلانشت! شش بازیگری هستند که هر کدام پرسونای متفاوتی از دیلن را به نمایش می گذارند. البته در فیلم اسمی از دیلن برده نمی شود و این شش نفر در اسم ها و کاراکترهای متفاوتی، بخشی از شخصیت دیلن را به نمایش می گذارند.

من این فیلم را حدود ده سال قبل دیده بودم و آن زمان قصد تماشای دوباره اش را نداشتم اما بازی زیرپوستی و درخشانی  که از هیث لجر در ذهن داشتم وسوسه ام کرد بعد از سال ها سراغ فیلم بروم و قسمت هایی از آن را مرور کنم. لجر در این فیلم کاراکتر بازیگری را دارد که تلاش می کند بین حرفه و زندگی شخصی اش تعادل برقرار کند. اینها مشکلاتی بود که لجر 28 ساله خودش هم در زندگی تجربه کرده بود. شاید برای همین بدون اینکه هیث لجر بخواهد ادای باب دیلن را دربیاورد شخصیت رابی اینقدر باورپذیر شده و مخاطبش را به راحتی تحت تاثیر قرار می دهد.

 قسمت دیگری از فیلم که به نظرم موفق است مربوط به کاراکتر جود با بازی کیت بلانشت بوده که طولانی ترین بخش فیلم را به خود اختصاص داده و به دوران اعتياد و ناراحتی روحی ديلن پرداخته است. بلانشت با اندامي لاغر و عینک آفتابی بزرگی که اغلب به چشم دارد يادآور باب ديلن در مستند don't look back است. او با آن زمزمه های زیر لب، خنده های عصبی و نگاه های دقیقش، جسارت و زیرکی ديلن را  به خوبی به تصوير کشيده است. کیت بلانشت این بار هم در بازآفرينی بخشی از شخصيت باب ديلن (مثل شخصیت کاترین هپبورن در فیلم هوانورد) بازی به يادماندنی داشته است. (بلانشت برای این نقش در بخش بازیگران مکمل زن نامزد اسکار شد)

قسمت های مربوط به وودی (نوجوانی دیلن) به نظرم کمی شعارزده شده و بخش مربوط به بیلی با بازی ریچارد گیر بسیار خسته کننده بود . تلاش های کریستین بیل هم برای تقلید از حرکات و رفتار باب دیلن حسابی توی ذوق میزند (شاید برای کسی که اجراهای باب دیلن را در آن دوران ندیده اینطور نباشد) و نقش آرتور با بازی بن ویشاو که مربوط به مصاحبه های دیلن است، با اینکه جذاب است اما تاثیرش در فیلم محسوس نیست.

در کل دیدن فیلم I'm Not There برای دوستداران باب دیلن، هیث لجر و شاید کیت بلانشت تجربه ی خوبی ست اما اگر غیر از این هستید به خاطر اسم بازیگران و کارگردان وقت تان را هدر ندهید.