(۱۴۰۲/۹/۲۸ عصر ۰۳:۴۶)رابرت نوشته شده:  

(۱۴۰۲/۵/۱۸ صبح ۱۱:۰۱)سروان رنو نوشته شده:  

نسخه هایی که در اینترنت هست معمولا 2 ساعت و 48 یا 49 دقیقه هستند . نسخه اصلی طبق اطلاعات سایت IMDB دقیقا 3 ساعت است.  کاملترین نسخه ای که دیدم لینک زیر است که 2 ساعت و 55 دقیقه است  :

https://filmsara.info/oppenheimer-2023/

دوستانی که فیلم را دیده اند نظر خودشان را بگویند.

درمورد مشخصات عوامل فنی و هنری فیلم زیاد گفته شده است؛ لذا من در اینجا قصد بازگویی این مشخصات و نقد فیلم را ندارم و صرفاً به چند نکته که به نظرم رسیده است، اشاره می‌کنم:*

به نظرم به عنوان یکی از سینما دوستان معمولی،در مقام مقایسه یکی از بهترین فیلم های سال بود. و به نظر، این هم به مانند فیلم اسکورسیزی، بیشتر به ملت آمریکا و نگاه و احساساتشان به گذشته آنها ربط داشت، که زیاد هم  مجال افتخار و اظهار شادی نبوده، آن روزهایی که این بلا را بر سر ژاپنی هایی که با طولانی تر شدن جنگ، فجایع بدتر از این انتظارشان را می کشید آوردند، و هدف از ساختن بمب هیتلر بوده و قبل از استفاده اش مخالفان داشته و بعدش هم، وقضاوت این که حق با کیست آسان نیست. نامعقول نمی نماید که ساخت بمب اتم و استفاده از آن هم، از جنگ های خانمانسوز بسیاری پیشگیری کرده باشد. چهل- پنجاه دقیقه اولیه اش درهم و برهم بود، و مایه مباهات برای نولان و حتی کمتر از او نمی تواند باشد. ولی ادامه فیلم و مخصوصا صحنه های منتهی به انفجار بسیار به دلم نشست وگاهی اوقات نفس گیر بودند. این فیلم، برای خودم، که معمولا فیلم زندگینامه برایم فرق چندانی با سریال حوصله بر ماری کوری شبکه دو ندارد و با کارگردانی نولانی که به ظاهر، تخصص دیگری داشت، بسیار فراتر از انتطارم جلوه کرد. هر چند شاهکار بصری ندیدم، جز دقایقی از سه ساعت فیلم. از آن فیلم هایی به نظر آمد که، با تلفن هم می شود که دید! تجسم که می کنم، اکثر وقت فیلم درون ساختمان های بی رنگ و جلوه و صحن دادگاه می گذشت، و بیشتر فیلم-نه تنها سیاه و سفیدش- مستند گونه بود، که البته توانایی و هنر هنر پیشه ها را برجسته تر می کند، هر چند احساساتی مانند همدردی وانزجار آزاردهنده وغیره را، به شدت و حدت فیلم اسکورسیزی بر نیانگیخت وسبک تر و راحت تر بود تماشایش، مخصوصا که دیالوگها، خسته کننده نبودند علی رغم کم نبودنشان. ودقت نکرده بودم در پرستیژ که بمانند اوپنهایمر، دشمنی و حسادت و تکدر خاطر دو قهرمان نسبت به یکدیگر، که طبیعتا برای هر دو انجام خوشی نداشت را به تصویر کشیده بود هم، فیلمبرداری و موزیک صحنه های با حضور این دو با هم تقابل داشتند یا نه.

قیافه بضی ازبازیگرها(کریستوفرسون دروازه بهشت، فارل قبل از مک دونا و همین  کیلیان مورفی قبل از فیلم وسریال های اخیرش) ایده تماشای فیلمشان را ،جذاب جلوه نمی دهد. ولی کیلیان مورفی و رابرت داونی جونیور(نقش جالب تر از کاکاسیاهش به ذهن خطور نمی کند) برای نقش هایشان شاید بهترین گزینه ها بودند، و خوب هم کار کردند وبا اسکار گرفتن هیچ کدام- باضافه لیلی گلادستون - مشکلی ندارم. هر چند نمی دانم استانداردهای جدید اسکار و نبود سیاه پوست و همجنسبازدر این فیلم  چه اثری بر جایزه گرفتنش خواهد گذاشت. در نهایت به بیچارگان لانتیموس و باربی جایزه ای تعلق نگیرد هم، راضی خواهم بود! آدم معروفی را شنیدم که به زنش نامه دوصفحه ای نوشته بود، و در پایان عذر خواسته بود که، وقت مجمل نوشتن نداشتم! کوتاه تر از این نشد که بشود.

خرس قطبی هم فیلم زیبایی بود که ارزش وقتی که صرفش شد را داشت. انتظار فیلمی سنگین تر را داشتم، ولی از کمدی های 2023 دنیرو و مارک والبرگ کمدی تر بود. و برعکس، پایان به ظاهر خوش فیلم را غایب بودن مادر تامل بر انگیز کرد.