دانکرک شاید در بین دوستداران نولان خیلی محبوب نباشد اما به نظر من در ژانر جنگی فیلمی استادانه و قدرتمند است که داستانش را به خوبی تعریف کرده و از صحنه های جنگی رایج پرهیز می کند. در بین سه داستانی که همزمان روایت می شود (در ساحل، دریا و آسمان) جذاب ترین داستان برای من زمانی ست که فیلم بر روی فریر خلبان نیروی هوایی تمرکز دارد. او و دو خلبان دیگر به سمت محل تخلیه در دانکرک می روند اما فرمانده آنها مفقود می شود و فریر فرماندهی را به دست می گیرد. هنگامی که نشانگر سوختش می شکند او حاضر به برگشت نیست. اگر چه با نگرانی به نشانگر سوخت شکسته اش نگاهی می اندازد اما بیشتر دلهره ای که در چشمانش دیده می شود برای همرزمانش است، خودش انگار بیمی به دل راه نمی دهد و محکم و مصمم مشغول نبردی سخت با جنگنده های آلمانی می شود. سرانجام نیز به خاطر اتمام سوختش در نزدیکی آلمانها فرود آمده و به اسارت آنها درمی آید.

قطعن اگر شخص دیگری به جز تام هاردی این نقش را ایفا می کرد، این شخصیت اینقدر جذاب و دوست داشتنی نبود. هیچ بازیگری را به یاد ندارم که در فیلمی فقط و فقط با نگاهش بازی کند. حیرت آور است که او تنها با چشمانش می تواند تمام احساسش را به مخاطب انتقال دهد. هنگام نوشتن فیلم نامه ی دانکرک، نولان کاراکتر فریر را برای تام هاردی نوشته و به گفته خودش برای اولین بار بازیگر را قبل از نوشتن فیلم نامه انتخاب کرده است.