(۱۴۰۲/۴/۱۲ صبح ۰۳:۲۷)اکتورز نوشته شده:  

جناب لوک مک گرگور عزیز چند روز پیش در تاپیک خاطرات سودا زدەی من فرمودە بودند کە

دورانی خیلی سر اینکە آلپاچینو بهترە یا دنیرو و یا ... گفتگوها شکل میگرفت .

واقعیت هنوز هم اینچنین گفت و گوهایی هست ، برای مثال اخبار داغ شبکەهای اجتماعی :

خداحافظی شهرام شبپرە و همچنین ناصر رزازی از خوانندگی

یا اینکە فریما فرجامی قبل انقلاب بهتر بودە یا بعد از انقلاب و ...

همیشە یک چنین بحثهایی هست ولیکن این ما هستیم کە بخاطر رشد فکری و درک بیشتری از جهان هنر کم کم بە عمق و ژرفای هنر دلبستە میشویم تا بازخوانی موضوعات سطحی و کم ارزش. از یک جایی بە بعد علاقەمندان واقعی هنر دست‌بردار اینگونە حواشی میشوند ، مگر هدف از این نوع گفتمان بیشتر جنبەی طنز داشتە باشد و لاغیر.

کاملا درسته .

بعضی فیلم ها رو وقتی بعد از 10-15 سال دوباره تماشا می کنی درک دیگری نسبت بهش پیدا می کنی . انگار که بار اول هست تماشا می کنی . با گذر زمان و پخته تر شدن  دید آدم نسبت به فیلم , بازیگران فیلم و حتی کارگردان و بینش او عوض میشه .

در اوایل , عاشقان سینما طبق معمولِ سن جوانی , عاشقِ سینه چاکِ یکی دو بازیگر میشن , مخصوصا که دیالوگ ها و کارهای خارق العاده ای از بازیگر مورد علاقه شون سر می زنه و فکر می کنن اینا کار خود بازیگر هست . اما سالها بعد ( اگر طرف پخته بشه )  می فهمه که این دیالوگ ها رو فیلمنامه نویس در دهان اون بازیگر گذاشته و کارگردان و فیلمبردار اون زاویه جذاب رو از استایل بازیگر بوجود آورده بنابراین آن حالت بت گونه فرو می ریزه و نگاه واقع بینانه تر و شاید احترام آمیزتری به هنرمندان واقعی پیدا می کنه و طبعا هنرمندنماها رو هم کنار می ذاره.

به نظرم بازیگر بودن در قدیم راحت تر بود. امروزه با وجود این همه شبکه اجتماعی و این همه دوربین موبایل روی افراد معروف , واقعا بازیگر خوب و محبوب ماندن کار بزرگ و سختی است.