در دهه های گذشته(و حتی گاهی امروز) علاقه مند شدن به بازیگری از کشورهای اروپایی و یا کلا غیر هالیوودی مصائب خودش را داشت! آخر این بازیگرها متعلق به کشورهایی بودند که سینمایشان معمولاً بازار جهانی چندانی ندارد. پس اگر فیلمی از این کشورها از تلویزیون ملی پخش می شد و شما به شکلی غیرارادی تصمیم می گرفتید که از بازی فلان بازیگر خوشتان آمده و دوست دارید آثار دیگری از وی ببینید، معمولاً تنها راه چاره این بود که منتظر شوید تا شاید روزی تلویزیون ملی یکی، دو فیلم و یا سریال دیگر از وی پخش کند تا شما تماشا کنید. چرا که حتی اگر به فرض محال می توانستید از جای دیگری فیلمش را تهیه کنید، معمولاً از زبان فیلم چیزی سر در نمی آوردید! خلاصه این انتظار برای تلویزیون گاهی جواب می داد و گاهی هم خیر. اگرچه حتی اگر یکی، دو فیلم از فلان بازیگر پخش می کردند معمولاً برای آن فرد علاقمند که دوست داشت آثار متعددی از شخص هنرپیشه ببیند کافی نبود.

یکی از دفعاتی که این حس بهم دست داد زمانی بود که سریال ایتالیایی مینو از تلویزیون پخش شد. متأسفانه انگار این سریال سال‌هاست که بازپخش نداشته و شاید از جمله آثاری باشد که دیگر نسخه ای از آن در آرشیو صدا و سیما هم پیدا نشود. خلاصه بازیگری که در آن سریال توجه مرا به خود جلب کرد کسی نبود جز ریموند لاولاک. بازیگر جوان ایتالیایی آن سالها(از پدری انگلیسی)که البته با وجود اینکه سی و پنج سال بیشتر از عمرش نمی گذشت، اما گریم خاص وی که بخشی از آن شامل عینک و سبیل بود او را در کاراکتر میشل راسی استاد دانشگاه میلان، پدری جا افتاده، دنیا دیده و متین باورپذیر کرده بود.

شاید دو عامل باعث شده بود که توجهم به این بازیگر ایتالیایی جلب شود. یکی اینکه کلا برای بازیگری چهره های بسیار جدی و نسبتاً گرفته را می پسندم. همیشه معتقد بودم که چهره‌های خندانی به مانند برد پیت و تام کروز گزینه های مناسب و جذابی برای بازیگر شدن آنهم در نقش های جدی نیستند. عامل دوم نیز به جنس کاراکترش در سریال مینو بر می گشت. چرا که کاراکترش باید می بود و نبود. باید می بود از این منظر که کل سریال به جستجوی مینو برای یافتن پدرش می گذشت. نبودنش نیز از این نظر که به محض اینکه مینو از دور پدرش را می دید، فرصت دیدار و یا در آغوش گرفتن یکدیگر مهیا نمی شد و اگر هم گاهی به هم می رسیدند، دوباره حادثه ای بینشان فاصله می انداخت. همین عطش بیننده را برای دیدنش دو چندان می کرد. در نهایت نیز فاصله ای ابدی بینشان افتاد. یکی از اثر گذارترین سکانس های سریال زمانی بود که مینو سوار بر تله کابین در حال عبور از منطقه ای جنگی است و در همان حین تله کابینی دیگر نیز از آن سمت می آمد که پدر مینو را حمل می کرد. فریادهای مینو و پدرش با دو صدای مریم شیرزاد و ناصر نظامی که اولی فریاد پدر پدر می کرد و دیگری نام مینو را بر زبان می راند تپش قلب های ما بینندگان را افزایش می داد و آنقدر حرص می خوردیم که پدر و پسر چرا زمانی همدیگر را می بینند که توانایی رسیدن به یکدیگر را ندارند. صحنه جانفشانی پدر برای پسرش در قسمت پایانی نیز یک جدایی ابدی و دردناک برای آن دو رقم زد.

خلاصه علاقه ام به تماشای فیلم های دیگری از وی آنهم در نقش برجسته و پر رنگ تا سالها بی نتیجه ادامه داشت. تنها شکل و شمایلی که از وی در ذهن داشتم همان مرد موقر و رنج دیده سریال مینو بود. این در حالی است که وی در نقش های متعددی ظاهر شده بود که شباهتی به یکدیگر نداشتند. چند سال قبل چند تا از فیلم هایش را در یوتیوب تماشا کردم اما زبان ایتالیایی فیلم ها مانع از آن بود که بتوانم ارتباط درست و در نتیجه تجربه ای زیبا داشته باشم. اما دیروز با خوشحالی فهمیدم که جدیداً بعضی از فیلم های وی با دوبله انگلیسی در یوتیوب قرار داده شده‌اند و در نتیجه فیلم ملاقاتش کن و بمیر محصول ۱۹۷۶ تبدیل شد به آخرین فیلم کلاسیکی که تا به امروز دیدم!

یک فیلم جنایی، حادثه ای جذاب که ریموند لاولاک بیست و پنج، بیست و شش ساله در نقش اصلی آن خوش می درخشد. او در نقشی که کوچکترین شباهتی به نقشش در سریال مینو ندارد، پر انرژی ظاهر می شود. اگر چه خوشبختانه اینجا هم کاراکتری جدی و به نسبت آرام است. مردی که خلافکار نیست اما به دلایل شخصی برای مدت کوتاهی زندگی خلافکاری را تجربه می کند. داستان از آنجا شروع می شود که او با اسلحه به سرقت یک جواهرفروشی می رود، ولی به سرعت توسط پلیس بازداشت می شود. او به زندان می افتد. اما به زودی می فهمیم که قرار نیست مدت طولانی در زندان بماند. تمام اینها بهانه ای است برای کارهایی که باید پس از رهایی از زندان انجام دهد!

فیلم پرکشش است و از ریتم نمی افتد. کلا کم کم دارم به این نتیجه می رسم که فیلم های قدیمی اروپایی در حالت کلی ریتم بهتری از فیلم های آمریکایی آن دوره دارند. موسیقی متن در بعضی جاها تعلیق فیلم را به شدت افزایش می دهد. پایان فیلم غافلگیر کننده است، اما چندان معقول به نظر نمی رسد! تعقیب و گریزهای ماشینی، موتورسیکلت و کامیون، مردان مو بلند با لباس های اندامی و شلوارهای پاچه گشاد مدل هیپی و کلا هر چه را که از یک اثر ساخت دهه هفتاد میلادی انتظار دارید در این فیلم منتظرند تا حس نوستالژیک تان را تحریک کنند!

خلاصه ملاقاتش کن و بمیر هدفش سرگرم کردن بیننده است و به خوبی نیز آنرا انجام می دهد.