خاطرات آشی !

چند وقت پیش در جعبه پیام بحث غیبت والژان و علاقه اش به آش دوغ یا ماست شد و من یاد آشهایی افتادم که مادربزرگ میپخت

یکبار برای ناهار یه دیگ بزرگ آش درست کرد و قرار بود برای شام هم بمونه و اضافیش رو گذاشت تو راه پله ای که به طبقه بالا منتهی میشد

غروب که شد مهمان ناخوانده از راه رسید و اصلا فرصت نداشتم برم تو یکی اتاقهای مجاور و از اونجایی که زیاد با غریبه ها راحت نبودم رفتم همونجایی که قابلمه آش بود

منتظر موندم تا مهمانها برن ولی ساعتها طول کشید و من هم که حوصلم حسابی سر رفته بود چشم به اون قابلمه آش افتاد، رفتم سراغش و با همون ملاقه چوبی شروع کردم !

شب که شد مادربزرگ گفت این قابلمه آش چرا انقدر کم شده و ته کشیده ، طبیعتا واکنشی نشون ندادم و در نهایت هم کسی متوجه نشد کار من بوده

واقعا آش خوشمزه ای بود !

این عکس رو تیرماه 92 روزی که همین غذارو برای ناهار داشتیم گرفتم ، برای والژان فرستادم و حسابی آب از دهانش راه افتاد !

حقیقتا برام قابل درک نیست از اون روز تا به الان بیش از 9 سال گذشته باشه ، برای همین نمیتونم بگم یادش بخیر

اما در مورد خاطره اول میگم یادش بخیر ، بهرحال حدود 35 سال از اون ماجرا میگذره و همیشه احساس میکنم اون قدیما زمان انقدر سریع سپری نمیشد

مثل همون آشی که هنوز طعمش رو احساس میکنم بیشتر اتفاقات زندگی ملموس تر بودن و به قولی خیلی چیزا بهت مزه میداد