جوانتر که بودم، گمان می کردم هر فیلم سیاه وسفیدی که باشد، و مهم نیست چه، درام-کمدی-کارآگاهی-ترسناک...با طیب خاطر و حتی لذت تماشایش خواهم کرد. ولی باید اعتراف کرد، همه فیلم ها لاورا یا لورا 1944 نیستند. محض نمونه جیب بر خیابان جنوبی که مطمینا بدترین فیلم نیست، با وجود حذف نیم ساعت و دوبله ای که خسارت زیادی به فیلم، نمی توانست وارد کند، در مقام مقایسه، بسیار بهتر از قابل تحمل، قابل ارزیابی - نمی گویم که نیست-نمی نماید. امری است به سلایق و علایق آدمها مربوط است، و اثر پذریری از گفته دیگران. عقاید، مختلف می توانند که باشند، واستقلال رای قابل احترام است! فیلمی که می تواند، لذت بصری هدیه کند، تماشا با کیفیت بالا را هم طلب می کند. اگر بر روی پرده یا صفحه بزرگ باشد هم، بهتر. لورا یک درام پلیسی نوآر سیاه و سفید، به کارگردانی اتو پرمینگر است که اقتباسی از رمانی به همین نام اثر ورا کاسپری است. در زمره بهترین داستان‌های پلیسی تاریخ هالیوود، همچنین تنها فیلم دهه 1940 است که موسیقی متن آن در لیست بهترین موسیقی فیلم قرار گرفته است. احتمالا وینسنت پرایس  در  خانواده آشر را  هم بزودی  خواهیم دید. اما شخصیت ها، همانطور که انتظار می رود مبهم هستند و حتی صحنه های شبانه با باران نیز وجود دارد.  به طور کلی،  لورا دوست داشتنی بوده، به همه کمک می کرده،و دلسوز، باهوش، صادق و زیبا. اما چه کسی او را کشته و مهمتر این که، چرا و به چه علت؟