این تقسیم بندی قبل و بعد از 1979   کار درستی نیست. درست است که خیلی تاثیر داشت اما هم قبل از 1979 برای بعضی فیلم ها این قانون ( خرید باند مجزای صدا ) انجام نمی شد و هم اینکه بعد از 1979 هم چنین مشکلی برای تمام فیلم ها ادامه نداشت.

به قول زنده‌یاد فرهاد مهراد: غم بود، اما کم بود.

وقتی حق پخش فیلمی به طور قانونی، از منبع و تهیه‌کننده‌ی آن خریده شود؛ همراه با باندهای صدای مجزایش است. البته پیش از سال سیاه ۱۹۷۹، شرکت‌های فیلم‌سازی بزرگ جهان در تهران نماینده‌ی رسمی داشتند و فروش فیلم‌ها در سینماها برایشان مهم بود.

می‌شه چند تا از فیلم‌هایی را که پیش از انقلاب اسلامی، بدون باندهای مجزای صدا دوبله شدند، نام ببرید؟

پس از تبدیل هنر به ارشاد اسلامی، بجز استثناهایی انگشت شمار بقیه‌ی فیلم‌ها را بدون باندهای مجزای صدا دوبله کردند و می‌کنند.

خیلی از فیلم ها و سریال ها بعد از 1979 هم با کیفیت بسیار عالی دوبله شدند

ملاک مقایسه‌تان چیست؟ در مورد فیلم‌هایی که دوبله‌ی قدیم و جدید دارند، دوبله‌های قدیمی از هر نظر بهترند و دارای کیفیت هنری. نسخه‌های فارسی شده‌ی فیلم‌های جدید هم مملوند از صداهای تکراری و ملالت‌آور و خسته‌کننده، انتخاب نادرست گویندگان و بی حس و حال بودن صدای دوبلورها و ترجمه‌های بد.

بهتره قضیه رو با سیاست آلوده نکنیم.

مساله زیبایی‌های از دست‌رفته و به فنارفته شده در سی سال گذشته است نه آلودگی سیاسی. وقتی «سیاست» ماهرانه به نابودی هنر و انسانیت برخاسته باشد؛ انتظار دارید چگونه سخن بگوییم؟