آفرین و درود بر مارک واتنی، فضانورد دانا و سینمادوستِ فرهیخته‌ی کافه

-          :"لابیش! این جایزته لابیش! بزرگترین تابلوهای جهان! الان راضی شدی لابیش؟  ازین که در جوارشان هستی هیجان زده نشدی؟ موفقیت تو شانسی بود. تو هیچ چی نیستی لابیش! ولی تابلوها از آن منه! اون‌ها همیشه مال من یا افرادی مثل من خواهند بود. زیبایی از آن کسانی است که قدرشان را می دانند. امکان نداره تو در این لحظه بگی که چرا این کار رو کردی!"

(صدای رگبار گلوله و برخاک افتادن کلنل آلمانی... نمای مردمی بی‌گناه که با رگبار مسلسل به خاک افتاده‌اند، جعبه‌های پر از تابلوهای آثار هنری و مردی که در نمای لانگ شات، لنگ لنگان به دوردست‌ها می‌رود.)

فیلم سینمایی ترن.1964- این فیلمِ ترن‌هاست. ترن‌ها هنرپیشه‌ها و ابزار فیلمسازی را جابه جا می‌کنند، سینه موبیل می‍‌شوند، جای کارگردان را برای فرمان "اکشن و کات"  با سوت خود پر می‌کنند، نقش بازی می‌کنند، به هم برخورد می‌کنند، منفجر می‌شوند، گاهی قربانی و گاهی همدست آدم بدها هستند. در این فیلم همه چیز واقعی است و هیچ خبری از جلوه‌های ویژه نیست حتی برت لنکستر تمام بدل کاری های نقش خود را انجام می دهد. او اکنون پنجاهمین سالگرد زندگی‌اش را به همراه عوامل فیلم جشن می گیرد و به اوج فعالیت کاری خودش رسیده است. نقش مقابل او پاول اسکافیلد که در فیلم "عقرب-1973" هم با یکدیگر همبازی می‌شوند و البته ما او را در نقش "سر تامس مور" در فیلم پرارزش "مردی برای تمام فصول" به یاد داریم.

این فیلم برای شیفتگان آثار هنری و دوست داران سینمای کلاسیک تماشایی و چنان‌که سروان والامقام فرمودند از دوبله‌ای بسیار زیبا و گوش‌نواز برخوردار است که به خوبی بر روی فیلم می نشیند و تاثیر فیلم را دوچندان می کند.

The Train 1964